Vandaag krijgt ze haar diploma (over coachen gesproken)

We schrijven oktober 2013.

Tijdens het Ardennenkamp voor de derde klassen Verzorging staat een dagje afzien 
op het progamma. Klauteren, zowel omhoog als om laag, samenwerken, 
moed verzamelen en tonen, balanceren 
op een stuk touw dat brug genoemd wordt. 

Die pleziertjes horen niet tot mijn fysieke mogelijkheden. Jammer, maar ik kan nog wel meer. 
Zo maak ik blijmoedig tientallen foto's van deze dag. 
Daar zullen we nog lang plezier van hebben want zowel leerlingen als docenten blijken op zo'n dagje afzien anders in elkaar te zitten dan je had gedacht. 

Tijdens de oversteek op de touwbrug over het (denkbeeldige) ravijn 
raakt één van de meiden in paniek. Ze blijft midden op de brug staan en 
durft niet meer voor of achteruit. 

Vanaf de grond volg ik mijn collega die zich zonder aarzelen voorzichtig 
naar haar toe manoeuvreert. Nu staan die twee daar samen, 
hoog boven mij. 

En wat ik dan zie zal ik nooit vergeten. Dit is het echte coachen. 

De docent blijft dicht bij het meisje, stelt haar gerust en vertelt haar wat ze kan doen. 

Maar de echte stappen - die moet ze zelf zetten. Anders komt ze nergens.

Ademloos volg ik het schouwspel boven mijn hoofd. 

Ik besef dat ik - als coach - de foto van mijn leven maak.

Inmiddels is het juli 2015. We zijn een ronde verder. 

Vandaag krijgt ze haar diploma. Daar heeft ze zelf heel hard voor gewerkt. 
De stappen gezet, waarbij ze zich gesteund wist door haar ouders en haar docenten. 

Vanaf de zijlijn leef ik mee met de blijdschap rond een diploma. 

Ik ben blij voor al mijn leerlingen, trots op hen. En ik hoop er vanavond bij te zijn 
als ze hun handtekening zetten op dat felbegeerde stuk papier. 

Deze dag is voor mij een mooi moment om deze foto te posten. 
Ik herken er iets uit mijn eigen leven in. 

Het pad dat ik bewandel vind ik griezelig, ik durf niet altijd verder. 
Met de juiste begeleiding zie ik mezelf de stappen zetten die me ergens brengen 
vanwaar ik straks - zelf - verder kan. 

De coach gecoacht - het komt voor. 

Vanavond krijgt ze haar diploma. 

Goed gedaan, meid!!!

Dit was wel het mooiste moment om mijn eigen schaduw vast te leggen

Lachende hertjes

Het is 7.00 uur en ik fiets het bos in. 

Het waterige zonnetje belooft een aardige dag. 

De bomen zitten inmiddels zo vol in het blad dat het bos donker oogt: 

weinig kans meer om herten te spotten, 

die kunnen nu overal zitten. 

Het is stil, ik kom niemand tegen. 

Heerlijk die rust. 

Ik ben het bos zowat alweer uit als ik 

ineens bijna 

een hert onder mijn wielen heb: 

hij rent het fietspad over, struikelt over zijn eigen poten, 

schuift plat op zijn kont verder door het zand, krabbelt op en 

wandelt dan kalm rechtsaf het bos in.

Ik schrik denk ik nog harder dan het hert - en dat nogmaals, 

nu van de hond 

die met een noodvaart het hert achterna vliegt. 

En meteen is het weer stil. 

Links van mij huppelen tot mijn verrassing twee herten verschrikt de donkerte in, 

blijven staan, 

kijken achterom: 

kom ik nou mee of hoe zit dat? 

Ik laat me verleiden, 

keer mijn fiets en ga ze achterna. 

Toch nog een hertenfoto, dat is een leuke meevaller. 

Ik fiets precies even hard als zij lopen, het lijkt net een spelletje. 

Een meter of honderd verderop staan de dieren stil. 

Ik leg voorzichtig mijn fiets neer en hurk voor een foto. 

Kom ietsje dichterbij, maak nog een foto. 

En nog één, nog één. 

Ik wacht, wat gaan ze doen? 

Niets. 

De herten bijven staan, kijken naar links, naar rechts, achterom. 

Ik zak op een knie want mijn benen protesteren. 

Ik schiet nog een mooi plaatje want de zon komt door, het groen wordt goud. 

En ik wacht. En wacht.

Dit spelletje houden de twee dieren een stuk langer vol dan ik. 

Er komt geen eind aan. 

Tenslotte hebben ze nog een raadsel voor me: wie het weet mag het zeggen, 

van wie is deze kop? 

Dat was vanochtend. 

Ik heb de hele dag aan die hertjes gedacht.

Ik weet het zeker, 

die twee zijn grinnikend doorgewandeld toen ik tenslotte 

met pijn en hangende pootjes mijn fiets weer beklom: 

ze hadden dat mens lekker te grazen genomen.

M'n koffer in m'n koffer

Ik zit als een malle te haken voor de jongens. Die willen ineens allebei precies zo'n tasje als hun zusje. De kleuren hebben ze zelf uit mijn zak haakkatoen mogen kiezen. Zoals altijd is groen voor Koen en blauw voor Aart. Het donkere paars laten ze links liggen, dat vinden ze een meisjeskleur. Om de klipklap vragen ze of ik het al af heb? Ze denken geloof ik dat ik alles kan. Tot voor kort dacht ik dat eigenlijk ook maar inmiddels weet ik beter. Ik laat de tasjes half-af achter op Aruba. 

Ineens is het tien voor drie. Nu moet het gebeuren. Inpakken en wegwezen. Mijn koffer oogt hilarisch leeg. De bestellingen, pakjes en cadeautjes die met me mee vlogen hebben een onafzienbaar gat in mijn bagage geslagen. Die paar jurkjes en badpakken van mij stellen niets voor. De koffer blijft leeg, zelfs als ik mijn handbagagekoffer er in parkeer. Een overbodige kinderbodywarmer die wel mee terug mag verdwijnt in het niets. Het kunststof gevaarte rammelt nog steeds. 

  

Elske en ik hebben dikke pret. Wat kan er nou nog 'es bij? Mijn badjas, die gebruik ik hier toch niet?, grinnikt Els, of mijn per abuis meeverhuisde trouwjurk? Het wordt de badjas. Zodra de koffer dicht is bedenk ik dat ik mijn badslippers en linnen hempje nog aan heb. Koffer weer open. En dicht. Klaar! Ik kan gaan.





Thomas twijfelt ernstig aan het gewicht, hebben we de koffer toch nog wel gewogen? Natuurlijk niet. Nadat ik op de heenreis tot drie keer toe mijn bagage moest herschikken om alles ingecheckt te krijgen weet ik precies hoe ik onder het toegestane maximumgewicht van 23 kilo moet blijven. Op het Arubaanse vliegveld krijg ik gelijk. Ik zit er 200 gram boven en dat extraatje mag ik ongehinderd mee naar huis nemen.

Op Schiphol moet mijn koffer nog een keer open want de scanner verraadt een mogelijke schelpen- of stenensmokkel. Nadat de gehandschoende beambte haar zoektocht door mijn bizarre kofferinhoud heeft volbracht en ik niet strafbaar ben gebleken mag de koffer dicht en ik het land in.




Ik ben weer helemaal thuis.

De eerste klus voor vandaag: boodschappen doen. 

Ik maak het mezelf niet te moeilijk. Onze huidige voorraad heb ik nog niet paraat en we hebben geen grootse plannen. Fijn want zo ben ik snel klaar. 

Op weg naar de parkeergarage ontmoet ik de straatkrantverkoper, die mij verrast met zakelijk inzicht.  In mijn portemonnee zitten natuurlijk alleen maar Arubaanse guldens. Als ik daar al niets aan heb dan geldt dat zeker voor hem. Nergens een paar losse euros's in mijn tas, ook dat nog. 

Ik doe zo monter mogelijk: "Volgende keer" maar deze verkoper gaat daar met een brede glimlach royaal overheen. "Volgende keer betalen! Prettig weekend!" en ik krijg een straatkrant en een schouderklopje. Ook zijn glimlach gaat met me mee. 

In de parkeergarage moet ik nogmaals lachen maar dan om mezelf. Zodra ik onze zilveren Scenic ontwaar realiseer ik me dat ik naar een stoffige Kia - met deuk linksvoor - zocht. 

Ik ben weer helemaal thuis. 

geslaagde landing in zee

Wie er bij was 

vergeet het niet meer

De oogverblindende

onvergetelijk mooie 

zonsondergang

afsluiting 

van

eerste Paasdag 2015

Bovenop het duin 

sta ik 

tot mijn verrassing 

in de menigte 

met mijn camera

Nog voor de zon onder is

daal ik af 

naar het strand

en hoor

nogmaals verrast 

boven achter mij

applaus

voor een geslaagde landing

Ik blijf

hier

want nu 

begint het pas

De lichtshow

die 

volgens Koen op Aruba 

"ook niet verkeerd is, hoor Oma"

maar hier 

een uur langer duurt 

en voor mij 

goed genoeg is

of 

beter zelfs

Ik ben de laatste 

die 

het strand verlaat

en 

kijk nog één keer om

Zo mooi

dit

Hoe kleine dingen groot gaan voelen

Met mijn fiets, mijn

redding 
gezelschap
instrument
uitdaging
(of andersom)

Ik kom vandaag

ogen

oren

woorden

tekort

Retourtje psycholoog 

dik 60 km

omdat het goed voor me is 

en 

omdat ik het wil

Heerlijkheden van de lente

verse rabarber 

in mijn tas
gekregen

Een knalgeel grasveld

speenkruid in actie

Lammetjes 

hoeveel heb ik er 

al gefotografeerd?

maar 

ik voel me een verrader 

als ik deze oversla

Klein zijn ze, deze

dieren 

daden 

dingen

Dat kan best zijn

maar 

wat volgt is groot

Let maar op