M'n koffer in m'n koffer

Ik zit als een malle te haken voor de jongens. Die willen ineens allebei precies zo'n tasje als hun zusje. De kleuren hebben ze zelf uit mijn zak haakkatoen mogen kiezen. Zoals altijd is groen voor Koen en blauw voor Aart. Het donkere paars laten ze links liggen, dat vinden ze een meisjeskleur. Om de klipklap vragen ze of ik het al af heb? Ze denken geloof ik dat ik alles kan. Tot voor kort dacht ik dat eigenlijk ook maar inmiddels weet ik beter. Ik laat de tasjes half-af achter op Aruba. 

Ineens is het tien voor drie. Nu moet het gebeuren. Inpakken en wegwezen. Mijn koffer oogt hilarisch leeg. De bestellingen, pakjes en cadeautjes die met me mee vlogen hebben een onafzienbaar gat in mijn bagage geslagen. Die paar jurkjes en badpakken van mij stellen niets voor. De koffer blijft leeg, zelfs als ik mijn handbagagekoffer er in parkeer. Een overbodige kinderbodywarmer die wel mee terug mag verdwijnt in het niets. Het kunststof gevaarte rammelt nog steeds. 

  

Elske en ik hebben dikke pret. Wat kan er nou nog 'es bij? Mijn badjas, die gebruik ik hier toch niet?, grinnikt Els, of mijn per abuis meeverhuisde trouwjurk? Het wordt de badjas. Zodra de koffer dicht is bedenk ik dat ik mijn badslippers en linnen hempje nog aan heb. Koffer weer open. En dicht. Klaar! Ik kan gaan.





Thomas twijfelt ernstig aan het gewicht, hebben we de koffer toch nog wel gewogen? Natuurlijk niet. Nadat ik op de heenreis tot drie keer toe mijn bagage moest herschikken om alles ingecheckt te krijgen weet ik precies hoe ik onder het toegestane maximumgewicht van 23 kilo moet blijven. Op het Arubaanse vliegveld krijg ik gelijk. Ik zit er 200 gram boven en dat extraatje mag ik ongehinderd mee naar huis nemen.

Op Schiphol moet mijn koffer nog een keer open want de scanner verraadt een mogelijke schelpen- of stenensmokkel. Nadat de gehandschoende beambte haar zoektocht door mijn bizarre kofferinhoud heeft volbracht en ik niet strafbaar ben gebleken mag de koffer dicht en ik het land in.




Ik ben weer helemaal thuis.

De eerste klus voor vandaag: boodschappen doen. 

Ik maak het mezelf niet te moeilijk. Onze huidige voorraad heb ik nog niet paraat en we hebben geen grootse plannen. Fijn want zo ben ik snel klaar. 

Op weg naar de parkeergarage ontmoet ik de straatkrantverkoper, die mij verrast met zakelijk inzicht.  In mijn portemonnee zitten natuurlijk alleen maar Arubaanse guldens. Als ik daar al niets aan heb dan geldt dat zeker voor hem. Nergens een paar losse euros's in mijn tas, ook dat nog. 

Ik doe zo monter mogelijk: "Volgende keer" maar deze verkoper gaat daar met een brede glimlach royaal overheen. "Volgende keer betalen! Prettig weekend!" en ik krijg een straatkrant en een schouderklopje. Ook zijn glimlach gaat met me mee. 

In de parkeergarage moet ik nogmaals lachen maar dan om mezelf. Zodra ik onze zilveren Scenic ontwaar realiseer ik me dat ik naar een stoffige Kia - met deuk linksvoor - zocht. 

Ik ben weer helemaal thuis. 

Jetlag-je

Bedtijd

Gauw gaan liggen 
Voordat ik weer levend word

Heerlijk geklust vanavond 

M'n vissenbak verschoond

Rimpelvingertjes

Zelfs het water van mijn guppen is 
Kouder dan 
Het zeewater van 
Eagle Beach

Intussen 
In Den Haag

Kerstcrisis bezworen

Wie verzon dat woord? 
Kerst en crisis
Contradictio in terminis

En dan nu 
Het live kabinetsdebat

Welterusten 
Nederland

Kolibrie in je achtertuin

Stel, 
de hele familie zit gezellig te eten
Buiten, 
we zijn tenslotte op Aruba

Daar is-ie weer, 
die kolibrie in je achtertuin, 
leuk 

Vooral als je je telelens onder handbereik hebt
Dan moet je wel.

Als dat beestje nou netjes stil bleef zitten.... 

Of nog mooier, netjes vliegend 
voor mijn lens bleef hangen

Mooi niet 
Wie weet, op een dag...

Zoiets blijft fantastisch om te proberen 

Voor deze keer 
ben ik aardig tevreden :)

De deugd in het midden

We vliegen. 

Arie zit links van me. Bij het raam, zoals altijd, hij kijkt graag naar buiten en leest de kaart uit wat hij daar ziet. Ik doe hem dat niet na. Rechts van me zit een enorme man. Hij heeft ons nadat wij hier inparkeerden geen blik meer waardig gekeurd.

Heb ik weer, op de heenreis werd de ruimte tot het middenpad gevuld door een gamende Portugees die voortdurend zijn armen in de breedte bewoog. Slechts met bijna onbeschofte gebaren wist ik mijn stukje armleuning op te eisen. Daar begin ik vandaag niet eens aan, de kolossale arm van mijn buurman bevindt zich boven mijn heup. 

Ik leun opzij zover ik kan en hang gezellig op Arie's arm. Die vindt alles best, zolang er buiten iets te zien valt. Daar het tot de grond onbewolkt is lossen wij saampjes het actuele ruimteprobleem op, maar echt prettig vind ik het niet. 

De reisgenote van mijn buurman heeft het slimmer aangepakt, zij zit aan de overkant van het gangpad, af en toe praat ze met hem. Wel de lusten, niet de lasten.

Daar komt onze consumptie. We krijgen een broodje. Buurman ritst het uit de folie en schuift het zonder aarzelen in zijn mond. Ik heb meer tijd nodig om mijn pakje open te maken dan hij om het op te eten. Verbijsterd staren Arie en ik naar de buurbestelling van de drankjes. Twee miniflesjes wijn en een glas tomatensap worden in no time achterovergeslagen. Het ruikt hier intussen naar een de kroeg tegen sluitingstijd, en ik begin de arm van buurman knap zat te worden.

Dan krijgen we koffie. Op het moment dat buurman zijn arm optilt om zijn bekertje aan te pakken zie ik mijn kans: vliegensvlug parkeer ik mijn rechterarm op de stoelleuning. De buurarm blijft verbaasd zweven in de ruimte erboven. Ik geef geen krimp: wat een bizar duel is dit. Buurman kijkt niet op of om, hij kruist zijn enorme armen voor zich. 

Heerlijk. Wat zit ik lekker. 

En ik wil nooit meer in het midden vliegen. 

Tien nieuwe vriendinnen uit Granada

Hoe 

werd ik 

vorige week 

hoffotograaf 

voor tien studenten 

uit Granada?

Klik hier 

en 

je weet het…