M'n koffer in m'n koffer

Ik zit als een malle te haken voor de jongens. Die willen ineens allebei precies zo'n tasje als hun zusje. De kleuren hebben ze zelf uit mijn zak haakkatoen mogen kiezen. Zoals altijd is groen voor Koen en blauw voor Aart. Het donkere paars laten ze links liggen, dat vinden ze een meisjeskleur. Om de klipklap vragen ze of ik het al af heb? Ze denken geloof ik dat ik alles kan. Tot voor kort dacht ik dat eigenlijk ook maar inmiddels weet ik beter. Ik laat de tasjes half-af achter op Aruba. 

Ineens is het tien voor drie. Nu moet het gebeuren. Inpakken en wegwezen. Mijn koffer oogt hilarisch leeg. De bestellingen, pakjes en cadeautjes die met me mee vlogen hebben een onafzienbaar gat in mijn bagage geslagen. Die paar jurkjes en badpakken van mij stellen niets voor. De koffer blijft leeg, zelfs als ik mijn handbagagekoffer er in parkeer. Een overbodige kinderbodywarmer die wel mee terug mag verdwijnt in het niets. Het kunststof gevaarte rammelt nog steeds. 

  

Elske en ik hebben dikke pret. Wat kan er nou nog 'es bij? Mijn badjas, die gebruik ik hier toch niet?, grinnikt Els, of mijn per abuis meeverhuisde trouwjurk? Het wordt de badjas. Zodra de koffer dicht is bedenk ik dat ik mijn badslippers en linnen hempje nog aan heb. Koffer weer open. En dicht. Klaar! Ik kan gaan.





Thomas twijfelt ernstig aan het gewicht, hebben we de koffer toch nog wel gewogen? Natuurlijk niet. Nadat ik op de heenreis tot drie keer toe mijn bagage moest herschikken om alles ingecheckt te krijgen weet ik precies hoe ik onder het toegestane maximumgewicht van 23 kilo moet blijven. Op het Arubaanse vliegveld krijg ik gelijk. Ik zit er 200 gram boven en dat extraatje mag ik ongehinderd mee naar huis nemen.

Op Schiphol moet mijn koffer nog een keer open want de scanner verraadt een mogelijke schelpen- of stenensmokkel. Nadat de gehandschoende beambte haar zoektocht door mijn bizarre kofferinhoud heeft volbracht en ik niet strafbaar ben gebleken mag de koffer dicht en ik het land in.




Ik ben weer helemaal thuis.

De eerste klus voor vandaag: boodschappen doen. 

Ik maak het mezelf niet te moeilijk. Onze huidige voorraad heb ik nog niet paraat en we hebben geen grootse plannen. Fijn want zo ben ik snel klaar. 

Op weg naar de parkeergarage ontmoet ik de straatkrantverkoper, die mij verrast met zakelijk inzicht.  In mijn portemonnee zitten natuurlijk alleen maar Arubaanse guldens. Als ik daar al niets aan heb dan geldt dat zeker voor hem. Nergens een paar losse euros's in mijn tas, ook dat nog. 

Ik doe zo monter mogelijk: "Volgende keer" maar deze verkoper gaat daar met een brede glimlach royaal overheen. "Volgende keer betalen! Prettig weekend!" en ik krijg een straatkrant en een schouderklopje. Ook zijn glimlach gaat met me mee. 

In de parkeergarage moet ik nogmaals lachen maar dan om mezelf. Zodra ik onze zilveren Scenic ontwaar realiseer ik me dat ik naar een stoffige Kia - met deuk linksvoor - zocht. 

Ik ben weer helemaal thuis. 

Jetlag-je

Bedtijd

Gauw gaan liggen 
Voordat ik weer levend word

Heerlijk geklust vanavond 

M'n vissenbak verschoond

Rimpelvingertjes

Zelfs het water van mijn guppen is 
Kouder dan 
Het zeewater van 
Eagle Beach

Intussen 
In Den Haag

Kerstcrisis bezworen

Wie verzon dat woord? 
Kerst en crisis
Contradictio in terminis

En dan nu 
Het live kabinetsdebat

Welterusten 
Nederland

Kolibrie in je achtertuin

Stel, 
de hele familie zit gezellig te eten
Buiten, 
we zijn tenslotte op Aruba

Daar is-ie weer, 
die kolibrie in je achtertuin, 
leuk 

Vooral als je je telelens onder handbereik hebt
Dan moet je wel.

Als dat beestje nou netjes stil bleef zitten.... 

Of nog mooier, netjes vliegend 
voor mijn lens bleef hangen

Mooi niet 
Wie weet, op een dag...

Zoiets blijft fantastisch om te proberen 

Voor deze keer 
ben ik aardig tevreden :)

Topmiddag

Vanmiddag was ons laatste uitstapje naar Blijdorp 
voordat de kleinkinderen met hun ouders naar Aruba verhuizen. 
Daarmee hebben we alles uit ons grootouderabonnement gehaald wat er in zit.  

Een kleine impressie….

Afscheid van de giraffes, het deed ons weinig. 

In het oceaneum zochten we naar vissen uit het Caribisch gebied: volgende week zwemmen de broertjes er zelf tussen. 

De vlindertuin, lekker warm, nu nog wel. Straks hebben ze het nog warmer. 

En regen in Blijdorp, dus alle bankjes waren kleddernat. 

We zochten ons heil bij de poffertjeskraam. En daar zag ik op een bordje de meest bizarre (en brrrr) consumptie ooit voor kinderen. Ik had het nota bene zelf besteld. 

Ben ik de oma van de gezonde traktaties, met "tomaatjes-van-omaatje"? Niet vandaag! 

"Poffertjes in de wolken", zo heette het 
en de uitleg vermeldde: 
poffertjes met poedersuiker op een bedje van suikerspin. 

Nou, het begrip bedje bleek zwak uitgedrukt en 
naar de poffertjes moest je zoeken. 

Wat een plakzooi.

De jongens vonden het heerlijk. 

De frietjes die we op de terugreis bij de Mac scoorden worden gemaakt 
van gezonde aardappelen - dus helemaal fout hebben we het
 volgens oma vanmiddag niet gedaan. 

En anders? Jammer dan. 
De volgende keer, dat duurt weer even.

"Het was een topmiddag!", volgens Koen.
 En die conclusie houden we vast!