Vandaag krijgt ze haar diploma (over coachen gesproken)

We schrijven oktober 2013.

Tijdens het Ardennenkamp voor de derde klassen Verzorging staat een dagje afzien 
op het progamma. Klauteren, zowel omhoog als om laag, samenwerken, 
moed verzamelen en tonen, balanceren 
op een stuk touw dat brug genoemd wordt. 

Die pleziertjes horen niet tot mijn fysieke mogelijkheden. Jammer, maar ik kan nog wel meer. 
Zo maak ik blijmoedig tientallen foto's van deze dag. 
Daar zullen we nog lang plezier van hebben want zowel leerlingen als docenten blijken op zo'n dagje afzien anders in elkaar te zitten dan je had gedacht. 

Tijdens de oversteek op de touwbrug over het (denkbeeldige) ravijn 
raakt één van de meiden in paniek. Ze blijft midden op de brug staan en 
durft niet meer voor of achteruit. 

Vanaf de grond volg ik mijn collega die zich zonder aarzelen voorzichtig 
naar haar toe manoeuvreert. Nu staan die twee daar samen, 
hoog boven mij. 

En wat ik dan zie zal ik nooit vergeten. Dit is het echte coachen. 

De docent blijft dicht bij het meisje, stelt haar gerust en vertelt haar wat ze kan doen. 

Maar de echte stappen - die moet ze zelf zetten. Anders komt ze nergens.

Ademloos volg ik het schouwspel boven mijn hoofd. 

Ik besef dat ik - als coach - de foto van mijn leven maak.

Inmiddels is het juli 2015. We zijn een ronde verder. 

Vandaag krijgt ze haar diploma. Daar heeft ze zelf heel hard voor gewerkt. 
De stappen gezet, waarbij ze zich gesteund wist door haar ouders en haar docenten. 

Vanaf de zijlijn leef ik mee met de blijdschap rond een diploma. 

Ik ben blij voor al mijn leerlingen, trots op hen. En ik hoop er vanavond bij te zijn 
als ze hun handtekening zetten op dat felbegeerde stuk papier. 

Deze dag is voor mij een mooi moment om deze foto te posten. 
Ik herken er iets uit mijn eigen leven in. 

Het pad dat ik bewandel vind ik griezelig, ik durf niet altijd verder. 
Met de juiste begeleiding zie ik mezelf de stappen zetten die me ergens brengen 
vanwaar ik straks - zelf - verder kan. 

De coach gecoacht - het komt voor. 

Vanavond krijgt ze haar diploma. 

Goed gedaan, meid!!!

Happy op het Zorgplein

Vandaag maakten we met alle derdeklassers de lipdub op het Zorgplein!

Het liedje "Happy" (klik) zit 

voorlopig 

stevig

in mijn hoofd verankerd.

Vier uur 

met een dikke vijftig leerlingen

 en een kleine tien collega's

 in de weer.

Het filmpje is nog niet te zien.

Deze foto wel. 

Netjes omgewerkt tot geanonimiseerd beeldmateriaal.

En leuk dat het was!!!!

Neon-feestje - the day after

De wekker gaat. 

Au! Wat is er met me aan de hand?

Even voorzichtig bewegen… 

Gelukkig, alles doet het nog. 

Ik word echt te oud voor schoolfeesten. 

Maar wat was het leuk!! 

Een dik compliment aan leerlingen en docenten 

die hiervoor hun nek hebben uitgestoken. 

Een feest voor derdeklassers gleed de laatste jaren telkens uit 

op ontbrekende aanmeldingen. 

Dit jaar kwamen de leerlingen zelf met een kloppend plan voor de dag. 

Dat moet het geheim zijn 

voor de klapper die het Neon-feest gisteravond werd. 

Ik werd ingeroosterd als fotograaf en heb zodoende overal bij mogen zijn. 

Mijn oude hersenen hebben weer voor jaren genoeg kleuren en geluiden toegediend gekregen. Verbijsterend als je die zoals ik niet gewend bent. 

Ik heb me natuurlijk helemaal suf geklikt. Je doet het of je doet het niet. 

Maar de leukste momenten beleefde ik wanneer leerlingen

 - sommigen ken ik niet eens - 

voor me kwamen staan en vroegen: Mevrouw, wilt u van ons ook een foto maken? 

Mijn hippe cameraatje kent een truc om 

in volslagen donker zonder flits een mooi plaatje te produceren. 

Voorwaarde is dat de fotograaf en haar object synchroon bewegingsloos zijn. 

Leg dat maar eens uit als horen en zien je vergaat. 

Wie gisteravond in die knetterherrie 

een dame op leeftijd en een stel pubers op de dansvloer zag bevriezen 

was dus getuige van een stukje communicatie op het hoogste niveau. 

Ik heb er van genoten!!

Later dan ik van plan was vertrok ik naar huis. 

In de auto ontdekte ik dat mijn mobiel nog in de aula moest liggen 

(en dat was ook zo) 

en zo vertrok ik zelfs nog later. 

Thuiskomen was heerlijk. 

Uren na thuiskomst dreunden de feestgeluiden nog door mijn hoofd, voelde ik me 

hoogbejaard in mijn protesterende lijf. 

En nog eens uren zal ik naar het scherm zitten turen 

om voor de schoolsite de mooiste, leukste, grappigste plaatjes uit die 

zevenhonderdnegen foto's te destilleren. 

En al die tijd prijs ik me gelukkig met 

deze baan, deze leerlingen en deze collega's. 

In een veelbewogen week was een schoolfeest 

wel het laatste waar mijn hoofd naar stond, 

eerlijk is eerlijk. 

Maar nu…. 

heb ik al bijna zin in het volgende feest. 

Mark, mag ik dan weer foto's maken??

:-) feedback van mijn mentorklas (blog nr. 100)

Geweldig! 

Wat vind je goed aan deze docent??

Pieten op het Zorgplein

Vandaag was de uitvoering van de jaarlijkse examenopdracht voor de leerlingen BBL: 
organiseer het Sinterklaasfeest voor de kinderen van het personeel, een gezellig uur vol afwisselende Sint-activiteiten. Bedenk en koop voor alle (32!!!) aangemelde kinderen een passend cadeautje. 

Veertien meiden zetten hun beste beentje voor. Blij verrast waren de docenten en leerlingen met de Zwarte-Pieten-primeur van twee kersverse oud-leerlingen. In juni ontvingen die hun diploma en nu draaiden ze mee als profs in de Zorgplein-crew!!

Hard werken, spannend tot het einde, volhouden met 200% inzet, opruimen tot het klaar is en dan nu: moe en voldaan terugkijken. 

De interactieve en hippe Piet-en-Sinterklaasmove werd vooraf nog even flink geoefend maar het resultaat was geweldig -> klik HIER

Meer foto's volgen op de schoolsite.