Vandaag krijgt ze haar diploma (over coachen gesproken)

We schrijven oktober 2013.

Tijdens het Ardennenkamp voor de derde klassen Verzorging staat een dagje afzien 
op het progamma. Klauteren, zowel omhoog als om laag, samenwerken, 
moed verzamelen en tonen, balanceren 
op een stuk touw dat brug genoemd wordt. 

Die pleziertjes horen niet tot mijn fysieke mogelijkheden. Jammer, maar ik kan nog wel meer. 
Zo maak ik blijmoedig tientallen foto's van deze dag. 
Daar zullen we nog lang plezier van hebben want zowel leerlingen als docenten blijken op zo'n dagje afzien anders in elkaar te zitten dan je had gedacht. 

Tijdens de oversteek op de touwbrug over het (denkbeeldige) ravijn 
raakt één van de meiden in paniek. Ze blijft midden op de brug staan en 
durft niet meer voor of achteruit. 

Vanaf de grond volg ik mijn collega die zich zonder aarzelen voorzichtig 
naar haar toe manoeuvreert. Nu staan die twee daar samen, 
hoog boven mij. 

En wat ik dan zie zal ik nooit vergeten. Dit is het echte coachen. 

De docent blijft dicht bij het meisje, stelt haar gerust en vertelt haar wat ze kan doen. 

Maar de echte stappen - die moet ze zelf zetten. Anders komt ze nergens.

Ademloos volg ik het schouwspel boven mijn hoofd. 

Ik besef dat ik - als coach - de foto van mijn leven maak.

Inmiddels is het juli 2015. We zijn een ronde verder. 

Vandaag krijgt ze haar diploma. Daar heeft ze zelf heel hard voor gewerkt. 
De stappen gezet, waarbij ze zich gesteund wist door haar ouders en haar docenten. 

Vanaf de zijlijn leef ik mee met de blijdschap rond een diploma. 

Ik ben blij voor al mijn leerlingen, trots op hen. En ik hoop er vanavond bij te zijn 
als ze hun handtekening zetten op dat felbegeerde stuk papier. 

Deze dag is voor mij een mooi moment om deze foto te posten. 
Ik herken er iets uit mijn eigen leven in. 

Het pad dat ik bewandel vind ik griezelig, ik durf niet altijd verder. 
Met de juiste begeleiding zie ik mezelf de stappen zetten die me ergens brengen 
vanwaar ik straks - zelf - verder kan. 

De coach gecoacht - het komt voor. 

Vanavond krijgt ze haar diploma. 

Goed gedaan, meid!!!

Happy op het Zorgplein

Vandaag maakten we met alle derdeklassers de lipdub op het Zorgplein!

Het liedje "Happy" (klik) zit 

voorlopig 

stevig

in mijn hoofd verankerd.

Vier uur 

met een dikke vijftig leerlingen

 en een kleine tien collega's

 in de weer.

Het filmpje is nog niet te zien.

Deze foto wel. 

Netjes omgewerkt tot geanonimiseerd beeldmateriaal.

En leuk dat het was!!!!

Weer of onweer, dat is de kwestie….

De zon schijnt al volop als ik om half zeven wakker word. Wat trek ik aan met dit weer? Ik kies, uit hevige heimwee naar de afgelopen zomerse weken, voor een jurkje met blote benen. En nu opschieten. Naar school! Het waait lekker en ik heb voortdurend mijn linkerhand nodig om mijn jurkje op haar plek te houden en me tegelijkertijd fatsoenlijk per fiets te verplaatsen. De tegenwind blijft niet zonder gevolgen: ik mis de pont. Dat wordt wachten. Op de steiger van de Waterbus vind ik een heerlijk beschut plekje in de zon - ik heb geen haast meer. 

Daar is de Waterbus. De matroos laat de loopplank neer en monstert mijn kleding. Heb je geen kouwe benen?, roept ze, nog voordat ik aan boord ben. Ik verzeker haar dat ik zodra ik kan mijn lange broeken in de kast laat, en nee, ik heb geen koude benen. Wat een weertje, hè? We zijn het roerend eens en vlot varen we samen de Maas over. Ik ben er. Mijn werkdag is begonnen en het spijt me serieus dat ik niet wat langer buiten kan blijven.

Een paar uur later vertrek ik naar de andere vestiging van onze school. Ik gooi mijn ruitjesdoek om mijn schouders en fiets de weg op. Daar zie ik het naderend onheil: het loont beslist de moeite om héél hard te trappen want ik koers op een inktzwarte lucht aan. De eerste spetters vallen al, ik stap af en trek mijn regenponcho uit mijn fietstas, gauw gauw, en trappen weer!

Het bliksemt en de klap volgt vrijwel onmiddellijk: ik weet niet hoe hard ik fietsen moet. Voor onweer heb ik een heilig ontzag sinds de elektrische schok die ik ooit kreeg. Ik trap!! Door het aanzwellende regengordijn zie ik de school dichterbij komen. Bliksem en donder geven me vleugels, ik lokaliseer in gedachten alvast mijn sleutel voor de fietsenstalling, geen tijd te verliezen, hoe kom ik zo snel en zo droog mogelijk binnen? Als ik het terrein op rijd zie ik een deur open staan en ik aarzel geen tel: zonder vaart te minderen rijd ik de schuine opgang op en fiets  regelrecht de school in. 

In de stilte van het atrium sta ik in mijn druipnatte poncho en kijk de vrouw van de catering recht in het gezicht. "Ik geef het eerlijk toe, ik ben bang voor onweer!", grijns ik zo stoer als ik durf en laat de poncho zakken. Buiten gaat het onweer tekeer, het water komt met bakken naar beneden. Een knapperd die me weer naar buiten krijgt. Maar waar laat ik mijn fiets?

Een bangerd ben ik. 

Zeker. 

Maar iemand die het atrium in fietst 

heeft toch wel lef,

dat zal in de hele school niemand ontkennen. 

Zeker in de week van het 

Centraal Schriftelijk Examen. 

Want als ik even later de school in loop roepen 

grootgeletterde posters 

mij toe 

dat het in het atrium 

STIL! 

moet zijn vanwege 

DE EXAMENS!! 

En reken maar dat ik héél stil ben. 

----------------------------- Appje voor geluk ---------------------------

Hoeveel meters ik vandaag heb afgelegd 

weet ik niet

ook niet de gemiddelde snelheid 

en

 het aantal calorieën erbij of eraf

Ik stapte om 8u op de fiets en om 22u uit de auto

twaalf mondelingen

een mentoruur

een coachgesprek

drie oudergesprekken

twaalf klunzige werkstukjes

 vijf werkveldmapjes: 

is daar al een Appje voor?? 

Hoeveel geluk levert

de tussendoorknuffel van Tessa 

het bakkie troost van Elske

de armpjes van Aart 

om mijn nek

 het complimentje van Koen 

"wat heeft u een mooi Spaans jurkje aan

met Spaanse oorbellen erbij! 

Spreekt u ook Spaans, oma?"

Dat ik vanochtend wakker werd mét 

en straks ga slapen zónder 

migraine

soms zit het mee :)

Geluk is niet te meten

en voorbij voordat je het weet

weg-ge-Appt

Neon-feestje - the day after

De wekker gaat. 

Au! Wat is er met me aan de hand?

Even voorzichtig bewegen… 

Gelukkig, alles doet het nog. 

Ik word echt te oud voor schoolfeesten. 

Maar wat was het leuk!! 

Een dik compliment aan leerlingen en docenten 

die hiervoor hun nek hebben uitgestoken. 

Een feest voor derdeklassers gleed de laatste jaren telkens uit 

op ontbrekende aanmeldingen. 

Dit jaar kwamen de leerlingen zelf met een kloppend plan voor de dag. 

Dat moet het geheim zijn 

voor de klapper die het Neon-feest gisteravond werd. 

Ik werd ingeroosterd als fotograaf en heb zodoende overal bij mogen zijn. 

Mijn oude hersenen hebben weer voor jaren genoeg kleuren en geluiden toegediend gekregen. Verbijsterend als je die zoals ik niet gewend bent. 

Ik heb me natuurlijk helemaal suf geklikt. Je doet het of je doet het niet. 

Maar de leukste momenten beleefde ik wanneer leerlingen

 - sommigen ken ik niet eens - 

voor me kwamen staan en vroegen: Mevrouw, wilt u van ons ook een foto maken? 

Mijn hippe cameraatje kent een truc om 

in volslagen donker zonder flits een mooi plaatje te produceren. 

Voorwaarde is dat de fotograaf en haar object synchroon bewegingsloos zijn. 

Leg dat maar eens uit als horen en zien je vergaat. 

Wie gisteravond in die knetterherrie 

een dame op leeftijd en een stel pubers op de dansvloer zag bevriezen 

was dus getuige van een stukje communicatie op het hoogste niveau. 

Ik heb er van genoten!!

Later dan ik van plan was vertrok ik naar huis. 

In de auto ontdekte ik dat mijn mobiel nog in de aula moest liggen 

(en dat was ook zo) 

en zo vertrok ik zelfs nog later. 

Thuiskomen was heerlijk. 

Uren na thuiskomst dreunden de feestgeluiden nog door mijn hoofd, voelde ik me 

hoogbejaard in mijn protesterende lijf. 

En nog eens uren zal ik naar het scherm zitten turen 

om voor de schoolsite de mooiste, leukste, grappigste plaatjes uit die 

zevenhonderdnegen foto's te destilleren. 

En al die tijd prijs ik me gelukkig met 

deze baan, deze leerlingen en deze collega's. 

In een veelbewogen week was een schoolfeest 

wel het laatste waar mijn hoofd naar stond, 

eerlijk is eerlijk. 

Maar nu…. 

heb ik al bijna zin in het volgende feest. 

Mark, mag ik dan weer foto's maken??

:-) feedback van mijn mentorklas (blog nr. 100)

Geweldig! 

Wat vind je goed aan deze docent??

Pieten op het Zorgplein

Vandaag was de uitvoering van de jaarlijkse examenopdracht voor de leerlingen BBL: 
organiseer het Sinterklaasfeest voor de kinderen van het personeel, een gezellig uur vol afwisselende Sint-activiteiten. Bedenk en koop voor alle (32!!!) aangemelde kinderen een passend cadeautje. 

Veertien meiden zetten hun beste beentje voor. Blij verrast waren de docenten en leerlingen met de Zwarte-Pieten-primeur van twee kersverse oud-leerlingen. In juni ontvingen die hun diploma en nu draaiden ze mee als profs in de Zorgplein-crew!!

Hard werken, spannend tot het einde, volhouden met 200% inzet, opruimen tot het klaar is en dan nu: moe en voldaan terugkijken. 

De interactieve en hippe Piet-en-Sinterklaasmove werd vooraf nog even flink geoefend maar het resultaat was geweldig -> klik HIER

Meer foto's volgen op de schoolsite. 

De school vandaag: net een achtbaan....

De schooldag vliegt om. Voor ik het weet sta ik weer buiten - te tollen op mijn benen. 
Hoopvol vraag ik aan de collega die in mijn buurt woont: fiets je mee? 
Lijkt me gezellig. Ik kan wel wat aanspraak gebruiken, anders val ik op de fiets in slaap.

Nou nee, zegt hij, ik ben met de camper. Meerijden?
Geintje zeker?, aarzel ik. 
Nee natuurlijk niet. Kom mee!

Dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. 
Fiets achterop hijsen, instappen en wegwezen. 

Een leerling die voor de school op haar bus zit te wachten zwaait me met een stralende glimlach uit. En ik wuif terug, ik zit als een vorstin en schiet bij elke bocht in de lach. 

Het voelt echt een beetje alsof we op vakantie zijn.
We? Ik ken mijn collega niet verder dan zijn fiets. Op een cameraatje zie ik de mijne netjes achterop de camper vastzitten. Gelukkig, nog een stukje van mezelf.

Thuis voor de deur worden mijn fiets en ik netjes uitgeladen. 
Er staat een joekel van een camper voor de oprit en geen huisgenoot die het gezien heeft. 

En ik ben thuis, zonder fietsen of varen. 
Leuker dan de achtbaan, moet ik zeggen.

.... da's pas oud

Leerling: Mevrouw, volgende week ben ik jarig!

Mevrouw: Leuk! Hoe oud word je dan?

Leerling: Vijftien!!

Mevrouw: Aaaach, ik weet nog hoe het was toen ik vijftien werd! Maar ja, dat is al honderd jaar geleden....

Leerling: Bent u al honderdvijftien??


Nee.
Mevrouw zit nog niet eens op de helft :p

Vierendertig jaar is niet niks

Het is al net als met mijn verjaardag: ik word wakker en weet het. Vandaag is het onze trouwdag. 

Op weg naar de keuken zie ik de sporen van Jorien's overhaast vertrek, die moest weer eens een trein halen. In de keuken brandt zelfs nog het licht.

Nee, het is anders, zie ik. Het spotje in de keuken is nadrukkelijk op de datum en de slinger gericht. Met weinig moeite een imposant resultaat, een lieve groet op de achterkant van een kartonnen cup-a-soup-verpakking en de dag is begonnen met een verrassing van Jorien. 

We hebben alledrie nergens tijd voor vandaag, zo hebben we vooraf met elkaar vastgesteld - dus er kan ook niets misgaan. Geen bezoek, geen taart, geen uitje: er gaat gewoon gewerkt worden! 

Na een kleine week van ziekteverzuim stap ik de school in, en binnen een half uur ben ik die week weer glad vergeten. Onze trouwdag misschien zelfs ook wel. Hoewel, ergens in de middag laat ik mijn leerlingen met trots een paar foto's van onze kleinkinderen zien. We hebben het over het organiseren van een kinderactiviteit, dus de beelden ondersteunen deze les - maar daar over wellicht later. 

Ik onthul mijn meiden plechtig dat het vandaag onze trouwdag is - en ik heb onmiddellijk hun onverdeelde aandacht. Hoeveel jaar al? Hoe oud was ik toen we trouwden? 

En hoe oud was ik dan toen we "met elkaar gingen"? Na bijna achtendertig jaar kan ik dat wel verklappen, het was op mijn zestiende verjaardag. "Dus het kan wél", verzucht er één. 

En is het altijd goed gegaan?, is de volgende vraag. Altijd!, het rolt er zomaar uit. Wat een bijzondere vraag en wat een voorrecht om dit antwoord te kunnen geven. Ik ben er gewoon even stil en dankbaar van.

Hoe mijn man er uit ziet?, willen ze vervolgens weten. Ik toon na enig zoeken een vakantiekiekje met mijn held en zijn racefiets, ik vind het zelf nogal een stoere foto. Verbaasd vragen de meiden: kan hij dat dan nog? Oef, ik slik even. Zo oud zijn we toch ook weer niet? De grens tussen de klas en het woonzorgcentrum is hier flinterdun.  En ik heb het prima naar mijn zin, wat is dit toch leuk werk!

De school is leeg als ik eindelijk naar huis ga. Twee collega's en de schoonmaakdienst zwaaien me uit. Als ik hard fiets haal ik misschien de Waterbus nog, dat scheelt me dan mooi de energie die ik na een week ziek-zijn zo hopeloos tekort kom. Wanneer ik de kade op rijd vallen de eerste dikke druppels uit een donkere wolk. Ook dat nog. 

Tot mijn opluchting meert tegelijkertijd mijn boot aan, ziezo, ik kom droog over! En ik rol van de ene meevaller in de andere: het betaalapparaat werkt niet, ik mag gratis mee, Jorien sms't me dat het eten op tafel staat als ik thuiskom - en warempel vanaf mijn droge plekje kan ik nog mooi een foto maken van de halve regenboog boven "mijn" bui. 

Met de wind in de rug en een zonnetje boven mijn hoofd trap ik zingend naar huis. Mensenlief, wat ben ik moe. En alle zegeningen die ik vandaag al telde verbleken bij de lieve attentie op de keukentafel - van de man met wie ik dit avontuur ooit begon.