.... en ik eindigde plat op mijn buik

 Het late zonnetje 
boven 
de Oude Maas

Lichtshow 
zonder weerga

geslaagde landing in zee

Wie er bij was 

vergeet het niet meer

De oogverblindende

onvergetelijk mooie 

zonsondergang

afsluiting 

van

eerste Paasdag 2015

Bovenop het duin 

sta ik 

tot mijn verrassing 

in de menigte 

met mijn camera

Nog voor de zon onder is

daal ik af 

naar het strand

en hoor

nogmaals verrast 

boven achter mij

applaus

voor een geslaagde landing

Ik blijf

hier

want nu 

begint het pas

De lichtshow

die 

volgens Koen op Aruba 

"ook niet verkeerd is, hoor Oma"

maar hier 

een uur langer duurt 

en voor mij 

goed genoeg is

of 

beter zelfs

Ik ben de laatste 

die 

het strand verlaat

en 

kijk nog één keer om

Zo mooi

dit

Ik zie de zon ondergaan, maak een gezellig praatje en heb bandenpech

We hebben heerlijk gefietst vanmiddag. Volgens de buienradar stond ons een zonnige middag te wachten en, ook al regende het toen we vertrokken, zo is het gegaan. Moe en voldaan strijken we thuis neer. Na al die kilometers zonder camera ben ik echter niet tevreden. Ik ga de zon nog even vastleggen voordat die naar bed gaat.

“Waar ga je heen?”, wil Arie weten. Naar Alblasserdam, daar heb je veel water, dat moet nu mooi zijn. Toen we nog in de polder woonden fietste ik gewoon de straat uit en dan had ik alles, water, zon, opgang of ondergang, onder handbereik. Hier moet ik daar vijf kilometer voor fietsen, plus de brug over de Noord op en af, het laatste via de trap.  Met dit weer een eitje.

Nog voordat ik op de brug ben kriebelt mijn camera al. Het zonlicht verandert een lelijke fabriek in een gouden spiegel, een stalen brug in een grafisch netwerk. Ik schiet een paar plaatjes - en dan moet ik nog doortrappen om op tijd bij de Lek te zijn.

Ik zie nog net het kruintje van de zon onderduiken. Te laat? Ik niet. Voor de afterparty van deze lichtshow is geduld vereist. Dat is beslist niet mijn sterkste kwaliteit maar het gegarandeerde resultaat motiveert enorm. Ik wacht in mijn eentje, camera in de aanslag, op wat komen gaat.

Intussen lopen twee jonge mannen heen en weer op de kade. Ze maken foto’s van elkaar en praten honderd uit. Ik kan ze niet verstaan. Ze zitten aan het water, precies goed om mij een paar mooie foto’s te laten schieten. Een capuchon met bontrand steekt prachtig af tegen de avondlucht, ik nader dichter en dichter tot ik vlak achter de knullen sta, nee geknield zit.

Erg beleefd vind ik het niet om zo stiekem te doen, ik spreek ze even aan. Breed lachend verzekeren ze me dat ik alle foto’s mag maken die ik wil. Ik krijg meteen een mailadres om ze naartoe te sturen. Nu ben ik natuurlijk niet meer te houden – maar eerst maken we een praatje.

De jongens zijn studenten uit Korea. Eén van hen heeft net een half jaar in Nederland gestudeerd, zijn vriend is hier als toerist. Volgende week reizen ze samen terug naar hun land. Hoe ziet jouw toekomst in Korea er uit, wil ik wel weten. Hij legt me uit dat dit verblijf zijn kijk op zijn leven en zijn toekomst danig heeft veranderd: hij komt straks terug als een ander mens. Een baan zal hij wel vinden en hij ziet de toekomst zonnig in – maar wel als een veranderd mens.

Ik vertel dat één van mijn kinderen ook in het buitenland studeerde en laat merken dat ik dat studeren nooit zo serieus heb genomen. “Ik heb eigenlijk totaal niet gestudeerd” is de onmiddellijke reactie van de jongen en we lachen samen. Zie je wel. Maar leren is veranderen, het verblijf in Nederland heeft zijn kijk op zijn leven veranderd, is dat ook niet een vorm van studeren? 

Heb je nog wat van de Nederlandse taal opgepikt?, wil ik nog weten. Nou nee, iedereen spreekt  hier Engels, net zo makkelijk. Twee woorden heeft hij geleerd, ik vermoed “Twee bier!” maar dat is niet zo. “Ingang” en Hoi!”, daar is hij ver mee gekomen, ook zijn vriend kent ze allebei.

Wat een leuk gesprek is dit. We genieten eensgezind van de fantastische kleurenpracht van deze avondlucht en van de waterspiegeling. Een passerend schip zorgt voor een geel-diepblauw geometrisch golfpatroon waar een Disneyfilm jaloers op kan zijn. Achter ons komt de maan boven de huizen tevoorschijn, de jongens vallen van de ene “Wow!” in de andere. Stiekem ontroerd wijs ik hen er op dat zij en ik volgende week naar dezelfde maan zullen kijken. Net als mijn kleinkinderen op Aruba. We vinden het allemaal even prachtig.

De lichtshow is over het hoogtepunt heen. Daar komt de waterbus. Nu moeten de jongens nog rennen om mee te kunnen varen. Over en weer bedanken en groeten we elkaar uitgebreid want wat was het hier even mooi en gezellig. Het vriespunt voelden we niet.

Ik trek mijn wanten aan en klim op mijn fiets. Tot de brug gaat alles goed. Daarna blijkt mijn achterband lek. De laatste vier kilometer is het lopen geblazen. Nu is bewegen goed voor iedereen en in het bijzonder voor mij, ik geniet maar van mijn onverwachte wandeling op dit avond-uur.

Onderweg kiek ik en passant de maan die zich weerspiegelt in een grote plas op een braak veldje. Mijn dag kan niet meer stuk. Nu moet ik die band nog  vlot geplakt zien te krijgen. En als ik thuis ben heb ik post in mijn mailbox. Of ik alle foto's wil sturen.  

Fotovijfdaagse en Nederland

Via Facebook ben ik de afgelopen week uitgedaagd 

om vijf dagen achtereen een natuurfoto te plaatsen. 

Ik heb het bij Nederland gehouden.
Hier staan ze alle bij elkaar.

Foto 1

Een passerende zeepaddestoel in de Grevelingen. Wat een schoonheid!

Foto 2

Mijn fascinatie voor de wisselwerking tussen zonlicht en water 

houdt me actief met de camera. 

De kleuren van de natuur zijn uniek en niet te voorspellen. 

Deze prachtige zonsondergang kiekte ik in maart bij Hans en Hanneke in de achtertuin.

Foto 3

Deze zomer brachten we voor een deel door in Zeeland, 

het gebied van de prachtige luchten boven het water. 

Op een dag stond ik - met mijn camera in de aanslag - 

van de woeste zee te genieten 

en toen ik me omdraaide zag ik dit:

Foto 4

Dit is de achterkant van de foto hierboven. 

Mij imponeert steeds weer de grootse kracht van de zee. Het schip is maar een stipje.

Vijfentwintig jaar geleden werd de Westkappelse dijk opgehoogd tot Delta-niveau.
Voor die tijd landde het zoute water over de dijk heen op mijn voorruit
als ik bij stormachtig weer onderweg was.

foto 5

Het is niet de menselijke bouwkunst waarnaar je hier in eerste instantie kijkt. 

De spiegel van de natuur gunt ons een kijkje de lucht in: 

de Sint Lievensmonstertoren, weerspiegeld in de Varreput, 

Zierikzee.

(ge)lucht

In gedachten ben ik even terug op de camping. Eén onvergetelijk nachtje is het maar dat de broertjes bij me logeren. Aart ligt al lekker te slapen in de caravan en Koen helpt zijn oma met de afwas. “Als je later terug komt kun je de hele afwas voor me doen” zeg ik dapper want mijn assistent gaat emigreren. “Nou echt niet, dat doet u maar lekker zelf!”, lacht hij. 

Over mijn schouder zie ik een prachtige roze avondlucht – “Kom mee, dan zijn we nog net op tijd voor de lichtshow!”, maan ik Koen en ik help hem haastig bovenop de picknicktafel. Verbaasd laat hij zich optillen en samen genieten van de spectaculaire kleurenpracht in de wolken. Heel even en dan is alles grijzig. Het duister valt. 

Het fietsen in de polder mis ik na twee jaar Zwijndrecht nog steeds, en dan met name de kleurige luchten rond zonsop- of ondergang. Zo’n imposante lichtshow duurt maar een kwartier en je weet vooraf nooit wat je mee gaat maken - in de polder krijg je er twéé als je de weerspiegeling in de waterpartijen mee rekent.

Zo’n avond is het als ik op mijn nieuwe fietsje stap. Klaar voor een rondje om mijn hoofd leeg te maken. De eerste helft vind ik het maar zwaar, ik voel mijn benen en voer in gedachten nog het ene gesprek na het andere. 

Bij de Zijdebrug stap ik even af. Mijn cameratas heeft niet voor niets al die tijd mijn rug verwarmd. Klik, klik, ik word blij van wat ik zie. Als ik van de brug af zoef zie ik een dame met een camera, en ik fluister haar op vol volume toe dat je bovenop de brug de weerspiegeling er gratis bij krijgt. “ O ja” roept ze en ze rent het bruggetje op. Blij voor haar en voor mezelf trap ik monter langs het riet. Ik ruik hier van alles, hooi, koeien, kuilgras, varkens, heerlijk!

Een mooie avond in de polder heeft een keerzijde. Al trappend word ik bekogeld door honderden vliegbeesten - maar mogelijk is het andersom, overweeg ik. Die beestjes wonen hier tenslotte, ik ben de gast. Mij deert het niet, ik draag ter bescherming mijn zonnebril tot ik echt niets meer kan zien. Het is nog lang niet donker en dat is maar goed ook, want mijn achterlichtje logeert bij de pechvogel aan wie ik het vorige week uitleende. 

Ik ben een gezagsgetrouwe burger en heb dus een goede reden om nu heel hard te fietsen. Met de stoom uit mijn oren tik ik net na het vallen van de duisternis onze garagedeur aan. Ik ben echt lekker gelucht.

Geluk

Ik heb een heerlijk rondje gefietst,

een paar prachtige plaatjes geschoten

en zowaar

de laatste kilometers alléén maar aan fietsen gedacht