DigiNeel blogt

vrijdag 5 juni 2015

Dit was wel het mooiste moment om mijn eigen schaduw vast te leggen

maandag 25 mei 2015

Lachende hertjes

Het is 7.00 uur en ik fiets het bos in.

Het waterige zonnetje belooft een aardige dag.

De bomen zitten inmiddels zo vol in het blad dat het bos donker oogt:

weinig kans meer om herten te spotten,

die kunnen nu overal zitten.

Het is stil, ik kom niemand tegen.

Heerlijk die rust.

Ik ben het bos zowat alweer uit als ik

ineens bijna

een hert onder mijn wielen heb:

hij rent het fietspad over, struikelt over zijn eigen poten,

schuift plat op zijn kont verder door het zand, krabbelt op en

wandelt dan kalm rechtsaf het bos in.

Ik schrik denk ik nog harder dan het hert - en dat nogmaals,

nu van de hond

die met een noodvaart het hert achterna vliegt.

En meteen is het weer stil.

Links van mij huppelen tot mijn verrassing twee herten verschrikt de donkerte in,

blijven staan,

kijken achterom:

kom ik nou mee of hoe zit dat?

Ik laat me verleiden,

keer mijn fiets en ga ze achterna.

Toch nog een hertenfoto, dat is een leuke meevaller.

Ik fiets precies even hard als zij lopen, het lijkt net een spelletje.

Een meter of honderd verderop staan de dieren stil.

Ik leg voorzichtig mijn fiets neer en hurk voor een foto.

Kom ietsje dichterbij, maak nog een foto.

En nog één, nog één.

Ik wacht, wat gaan ze doen?

Niets.

De herten bijven staan, kijken naar links, naar rechts, achterom.

Ik zak op een knie want mijn benen protesteren.

Ik schiet nog een mooi plaatje want de zon komt door, het groen wordt goud.

En ik wacht. En wacht.

Dit spelletje houden de twee dieren een stuk langer vol dan ik.

Er komt geen eind aan.

Tenslotte hebben ze nog een raadsel voor me: wie het weet mag het zeggen,

van wie is deze kop?

Dat was vanochtend.

Ik heb de hele dag aan die hertjes gedacht.

Ik weet het zeker,

die twee zijn grinnikend doorgewandeld toen ik tenslotte

met pijn en hangende pootjes mijn fiets weer beklom:

ze hadden dat mens lekker te grazen genomen.

zaterdag 23 mei 2015

Ik zit als een malle te haken voor de jongens. Die willen ineens allebei precies zo'n tasje als hun zusje. De kleuren hebben ze zelf uit mijn zak haakkatoen mogen kiezen. Zoals altijd is groen voor Koen en blauw voor Aart. Het donkere paars laten ze links liggen, dat vinden ze een meisjeskleur. Om de klipklap vragen ze of ik het al af heb? Ze denken geloof ik dat ik alles kan. Tot voor kort dacht ik dat eigenlijk ook maar inmiddels weet ik beter. Ik laat de tasjes half-af achter op Aruba.

Ineens is het tien voor drie. Nu moet het gebeuren. Inpakken en wegwezen. Mijn koffer oogt hilarisch leeg. De bestellingen, pakjes en cadeautjes die met me mee vlogen hebben een onafzienbaar gat in mijn bagage geslagen. Die paar jurkjes en badpakken van mij stellen niets voor. De koffer blijft leeg, zelfs als ik mijn handbagagekoffer er in parkeer. Een overbodige kinderbodywarmer die wel mee terug mag verdwijnt in het niets. Het kunststof gevaarte rammelt nog steeds.

Elske en ik hebben dikke pret. Wat kan er nou nog 'es bij? Mijn badjas, die gebruik ik hier toch niet?, grinnikt Els, of mijn per abuis meeverhuisde trouwjurk? Het wordt de badjas. Zodra de koffer dicht is bedenk ik dat ik mijn badslippers en linnen hempje nog aan heb. Koffer weer open. En dicht. Klaar! Ik kan gaan.    

Thomas twijfelt ernstig aan het gewicht, hebben we de koffer toch nog wel gewogen? Natuurlijk niet. Nadat ik op de heenreis tot drie keer toe mijn bagage moest herschikken om alles ingecheckt te krijgen weet ik precies hoe ik onder het toegestane maximumgewicht van 23 kilo moet blijven. Op het Arubaanse vliegveld krijg ik gelijk. Ik zit er 200 gram boven en dat extraatje mag ik ongehinderd mee naar huis nemen.

Op Schiphol moet mijn koffer nog een keer open want de scanner verraadt een mogelijke schelpen- of stenensmokkel. Nadat de gehandschoende beambte haar zoektocht door mijn bizarre kofferinhoud heeft volbracht en ik niet strafbaar ben gebleken mag de koffer dicht en ik het land in.

Ik ben weer helemaal thuis.

De eerste klus voor vandaag: boodschappen doen.

Ik maak het mezelf niet te moeilijk. Onze huidige voorraad heb ik nog niet paraat en we hebben geen grootse plannen. Fijn want zo ben ik snel klaar.

Op weg naar de parkeergarage ontmoet ik de straatkrantverkoper, die mij verrast met zakelijk inzicht. In mijn portemonnee zitten natuurlijk alleen maar Arubaanse guldens. Als ik daar al niets aan heb dan geldt dat zeker voor hem. Nergens een paar losse euros's in mijn tas, ook dat nog.

Ik doe zo monter mogelijk: "Volgende keer" maar deze verkoper gaat daar met een brede glimlach royaal overheen. "Volgende keer betalen! Prettig weekend!" en ik krijg een straatkrant en een schouderklopje. Ook zijn glimlach gaat met me mee.

In de parkeergarage moet ik nogmaals lachen maar dan om mezelf. Zodra ik onze zilveren Scenic ontwaar realiseer ik me dat ik naar een stoffige Kia - met deuk linksvoor - zocht.

Ik ben weer helemaal thuis.