De winterbloeiende sierkers en ander moois buiten….

Avontuur met de waterbus

Het is kwart over vijf en ik wil graag de waterbus halen. Ik heb namelijk weer iets ontdekt: als ik op het goede moment naar Dordrecht overvaar dan kan ik zo op de boot naar Zwijndrecht stappen. Die brengt me dan naar de aanlegsteiger op vier minuten fietsen van ons huis. Binnen het half uur thuis zonder al te veel inspanning. Gewoon een beetje slim plannen, appeltje eitje.

Tussen de school en de fietsenstalling regent het. Ik vis zuchtend mijn regenponcho uit de fietstas, tijdverlies, ook dat nog! Ik trap en puf - en met succes want ik kan zowat de boot op fietsen. Net op tijd, we varen! Ik hang lekker even tegen een paal en geniet van het uitzicht. De lichtjes van de donkere stad en de passerende schepen doen sprookjesachtig aan. En we zijn er al. Dordrecht!

Met een vriendelijke groet verlaat ik het schip en wandel over de steiger naar de buren: wat heerlijk makkelijk toch dat je hier zo overstapt voor de thuisvaart. Dat kan maar één keer per uur; ben je te laat dan moet je even de stad doorfietsen voor een ander pontje.

Al dat water staat dus een vlot vervoer niet in de weg, ik raak er al aardig bedreven in. Geroutineerd check ik in en installeer me aan de reling. Het dek is leeg,  kennelijk te koud en te nat voor de passagiers, ik ben de enige hier buiten. Wat is er veel te zien. Grote duwboten en -bakken drijven langs, de regenwolken dragen zelfs in het donker nog kleuren van restjes zon en industrie. Mooi zo.

De waterbus maakt zich los van de kant en begint te draaien. 

Het is exact op dit moment dat ik me realiseer: er klopt iets niet. Dit is niet de boot naar Zwijndrecht. Die zie ik nu namelijk voorbij varen – zonder mij. En de andere kant uit.

Mijn eerste gedachte is “als we maar niet naar Sliedrecht gaan..”  want dat is een eind fietsen. De matroos komt me net vragen waar ik heen wil.Voor de zekerheid stel ik mijn zotste vraag van deze dag: “Waar varen we naartoe?” Rotterdam, legt ze geduldig uit. “Dan wil ik er in Ambacht af” doe ik losjes, want daarvandaan is het nog een kwartiertje fietsen en dan ben ik thuis. Niets aan de hand.

Berustend tuur ik naar de verdwijnende stad in de verte. Hier is de skyline van Dortd toch eigenlijk op zijn mooist, denk ik dapper. Wat bof ik toch. 

We leggen aan in Papendrecht, waar ik een minuut of twintig geleden begon te fietsen: was ik hier toen gaan staan wachten dan was ik goedkoper uit geweest. En verkleumd.

Alles ziet er anders uit in het donker. De vaart van de passerende schepen komt onnatuurlijk snel over, de waterspiegel lijkt wel bol te staan, en wat hoog is het water. Ik kom alweer ogen te kort en bedenk spijtig dat ik geen camera bij me heb. Ergens kriebelt weer – eventjes! - het vakantiegevoel.

Speciaal voor mij legt de waterbus bij het Ambachtse Veer aan. Het is inmiddels droog en fris maar door de regenponcho kan ik mijn trui wel in de fietstas laten. Zo heeft ieder nadeel een voordeel. 

Terwijl ik op m’n gemakje naar huis fiets bedenk ik dat mijn drukke werkdag hiermee een avontuurlijk eind heeft gekregen: ik ben via een onverwachte route heel ergens anders aan land gekomen dan ik van plan was - en ik stap zo zonder veel vertraging de keuken in, waar krijg je dat nog voor je OV?

Toen ik jaren geleden voor het eerst met de bus de polder uit reisde stapte ik op de hoek van de straat in en vroeg om een enkeltje Dordrecht. De buschauffeur gaf me lachend de raad om de bus voor hem te nemen anders ging ik naar Utrecht. Wist ik veel dat je ook nog op de nummers moest letten! Zoiets overkwam me dus vanmiddag weer. “Mijn” boot had vertraging dus stapte ik met mijn fiets de verkeerde loopplank op. Zeg maar dag met het handje.

Dat gebeurt me niet nog een keer. Al was het achteraf nog zo’n leuk tochtje, er zijn grenzen.

Zondagmiddagwandeling

Op de fiets naar de kapper

Karin is mijn kapper

voor haar fiets ik graag een half uurtje om

ook in de mist

 camera op mijn rug

als de zon staks komt moet het prachtig zijn 

in de polder

na een gezellig halfuurtje 
kapperen

stap ik keurig geknipt 

naar buiten

wat ik ook zie 

geen zon

wel Sinterklaas 

volop Zwarte Pieten 

zelfs de burgemeester is present 

en een hoop volk

maar geen zon

welgemoed trap ik me de polder weer in

dan maar foto's met mist 

ook mooi 

de molen

het water 

de afstervende natuur 

de weerspiegeling

licht en donker

hoog en diep

prachtig

Ik klik me suf

vingers verkleumd

de brug over 

en 

naar huis 

 thuis 

warme koffie 

bij de pc 

kijken 

of het wat is

en het is wat 

:-)  

Wij houden van Sint en Piet

Ineens is het er. 

Toch. Ondanks alle rumoer gaan we dit jaar gewoon Sint vieren.

Alle gebruikelijke vragen worden als vanouds gesteld, luister maar eens rond deze week….

• Wat doen we op vijf december - en wie is er dan bij?
• Gaan we nog lootjes trekken?
• Organiseer jij nog het Sinterklaasfeest op het Zorgplein (nee, dat doen mijn leerlingen en goed ook!)
• Mag ik op mijn stageschool als de Sint komt?
• Wanneer mag ik mijn schoen zetten?

De duimdikke speelgoedfolders rollen ondanks internet gewoon door de bus. Als bijna-jarig novemberkind werd ik daar altijd gruwelijk hebberig van. Ik wist precies wat ik wilde krijgen - en ook hoe irreëel die wens was. Een fiets met mijn verjaardag betekende een compact pakje op 5 december. En de rest van het jaar niets. 

Zo ongeveer verging het later ook onze Pieter, die een week na de Sint zijn verjaardag viert… Die wist niets meer te verzinnen voor zijn verlanglijstje want hij had alles al ;-) Of het was uitverkocht - ik heb nog eens het halve Land van Altena  afgereden voor een poppenkast. En over uitdagend buitenspeelgoed zoals skeelers of een vlieger moest je dan al helemaal niet beginnen. 

Dat was toen. Nu kun je alles "krijgen" via internet, te beginnen bij Marktplaats. 

Tja, die Sint - die weet wat. 

In Nieuw-Lekkerland kun je begin december enthousiaste jongeren als Sint en Piet inhuren ten behoeve van het goede doel. Terwijl ik het bericht lees buitelen mijn herinneringen over elkaar. Ooit chauffeerde ik mijn eigen kroost in Sinter-en-Piet-tenue van deur naar deur, en natuurlijk niet op een paard maar in de auto. Via via hadden we een pak bemachtigd en het spel kon beginnen. Uitstappen, aanbellen - en in de auto wachten tot ze terugkwamen. Die mijter was nog het meest onhandig. Toen we een Scénic kochten was dat voorbij, die kan zelfs een Sint herbergen. 

Zwarte Piet kan zich uiteraard prima autonoom verplaatsen, Jorien reisde in haar outfit en met een mooi praatje ooit gratis met de bus de polder door en voor letterlijk zwart werken is ze altijd te porren….

De opbrengst voor een goed doel bestemmen: dat is echt prachtig. 

Zo hebben we het bij ons in huis ook altijd gedaan. Sinds we zelf een complete outfit onder dak hebben zijn de kleinkinderen het goede doel. (Of was het andersom, dat ben ik even kwijt?) 

In Nieuwendijk kon je destijds ook een Sint inhuren. 

Je betaalde toen nog met guldens en de opbrengst was als ik me goed herinner voor het jeugdwerk. Natuurlijk tekenden wij voor een huisbezoek door de goedheiligman en toen het op 5 december begon te schemeren liep de spanning in huize Mol aardig op. Komt hij of komt hij niet, wachten duurt lang….

Om klokslag zes uur ging de bel. 

In het licht van de straatlantarens ontwaarde ik voor de deur onmiskenbaar de Sint met zijn Piet, een uur eerder dan afgesproken. Geruisloos opende ik de deur en siste: "wat komen jullie doen?" Dit was niet de begroeting die het tweetal verwachtte, ze zwegen even verbaasd en Sint fluisterde: "Jullie hebben ons toch besteld?" Terwijl ik koortsachtig nadacht over hoe dit op viel te lossen voelde ik een kinderhoofdje dat zich tussen de deurpost en mijn knie wrong: Pieter van vier. "Kijk eens wie we daar hebben?" kreunde ik zo monter mogelijk. 

En tegen Sint: " Nou, kom dan maar binnen - met je knecht"

Ik leidde de goedheiligman en zijn partner naar de zitkamer en draaide in de keuken alle pitten uit. "Arie, we hebben bezoek!", bitste ik naar boven en samen met de kinderen zongen we het ene lied na het andere. Cadeautjes had de Sint niet bij zich want die lagen nog boven in een kast: een boterletter was alles wat ik - en hij dus ook - in de gauwigheid voor de dag wist te toveren. Maar een onverwacht feestje voor de kinderen was het zeker. Een echte verrassing.

Toen de Sint en Piet even later vertrokken - met de belofte de pakjes over een uurtje na te leveren - kwam mijn afscheidslied uit mijn tenen. De kinderen hadden dubbel feest want na het eten deden we het nog eens dunnetjes over. Zingen, pakjes, blije gezichtjes. 

Na al die jaren vraag ik me af of Sint en Piet het zelf nog weten?

De school vandaag: net een achtbaan....

De schooldag vliegt om. Voor ik het weet sta ik weer buiten - te tollen op mijn benen. 
Hoopvol vraag ik aan de collega die in mijn buurt woont: fiets je mee? 
Lijkt me gezellig. Ik kan wel wat aanspraak gebruiken, anders val ik op de fiets in slaap.

Nou nee, zegt hij, ik ben met de camper. Meerijden?
Geintje zeker?, aarzel ik. 
Nee natuurlijk niet. Kom mee!

Dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. 
Fiets achterop hijsen, instappen en wegwezen. 

Een leerling die voor de school op haar bus zit te wachten zwaait me met een stralende glimlach uit. En ik wuif terug, ik zit als een vorstin en schiet bij elke bocht in de lach. 

Het voelt echt een beetje alsof we op vakantie zijn.
We? Ik ken mijn collega niet verder dan zijn fiets. Op een cameraatje zie ik de mijne netjes achterop de camper vastzitten. Gelukkig, nog een stukje van mezelf.

Thuis voor de deur worden mijn fiets en ik netjes uitgeladen. 
Er staat een joekel van een camper voor de oprit en geen huisgenoot die het gezien heeft. 

En ik ben thuis, zonder fietsen of varen. 
Leuker dan de achtbaan, moet ik zeggen.

.... da's pas oud

Leerling: Mevrouw, volgende week ben ik jarig!

Mevrouw: Leuk! Hoe oud word je dan?

Leerling: Vijftien!!

Mevrouw: Aaaach, ik weet nog hoe het was toen ik vijftien werd! Maar ja, dat is al honderd jaar geleden....

Leerling: Bent u al honderdvijftien??


Nee.
Mevrouw zit nog niet eens op de helft :p