zaterdag 26 april 2014
woensdag 16 april 2014
woensdag 2 april 2014
----------------------------- Appje voor geluk ---------------------------
weet ik niet
ook niet de gemiddelde snelheid
en
het aantal calorieën erbij of eraf
Ik stapte om 8u op de fiets en om 22u uit de auto
twaalf mondelingen
een mentoruur
een coachgesprek
drie oudergesprekken
twaalf klunzige werkstukjes
vijf werkveldmapjes:
is daar al een Appje voor??
Hoeveel geluk levert
de tussendoorknuffel van Tessa
het bakkie troost van Elske
de armpjes van Aart
om mijn nek
het complimentje van Koen
"wat heeft u een mooi Spaans jurkje aan
met Spaanse oorbellen erbij!
Spreekt u ook Spaans, oma?"
Dat ik vanochtend wakker werd mét
en straks ga slapen zónder
migraine
soms zit het mee :)
Geluk is niet te meten
en voorbij voordat je het weet
weg-ge-Appt
zondag 30 maart 2014
Elfenbloem
Epimedium versicolor `Sulphureum`heet ze. Een onbeduidend plantje met gele bloempjes in het voorjaar. Alle jaren begroet ik haar bloei met vreugde - en heimwee. Ooit groeide ze in de voortuin van mijn ouderlijk huis. Mijn vader, de vastenplantenkweker, won zelfs een prijsje voor dat stukje grond waarin hij maar zelden "echt" tuinierde: een combinatie van weinig tijd en een slimme balans tussen plantjes en groeiwijze.
Ik kreeg mijn Epimedium mee in 1981, toen we in Roosendaal naar de Lavadijk verhuisden. Alle navolgende verhuizingen maakte dit Elfenbloempje mee. Van Roosendaal naar Domburg, vervolgens naar Nieuwendijk, Nieuw-Lekkerland en Zwijndrecht. Van achtertuin naar voortuin en weer terug. ieder voorjaar is ze present. Een stukje thuis.
Sinds vorige week bloeit ze weer. Plat op mijn buik leg ik het vast.
Fragiele zachtgele bloempjes, een fraai getekend blaadje en een doorzettingsvermogen waar menig mens van kan leren.
Epimedium versicolor `Sulphureum` (Elfenbloem)
vrijdag 28 maart 2014
Neon-feestje - the day after
De wekker gaat.
Au! Wat is er met me aan de hand?
Even voorzichtig bewegen…
Gelukkig, alles doet het nog.
Ik word echt te oud voor schoolfeesten.
Maar wat was het leuk!!
Een dik compliment aan leerlingen en docenten
die hiervoor hun nek hebben uitgestoken.
Een feest voor derdeklassers gleed de laatste jaren telkens uit
op ontbrekende aanmeldingen.
Dit jaar kwamen de leerlingen zelf met een kloppend plan voor de dag.
Dat moet het geheim zijn
voor de klapper die het Neon-feest gisteravond werd.
Ik werd ingeroosterd als fotograaf en heb zodoende overal bij mogen zijn.
Mijn oude hersenen hebben weer voor jaren genoeg kleuren en geluiden toegediend gekregen. Verbijsterend als je die zoals ik niet gewend bent.
Ik heb me natuurlijk helemaal suf geklikt. Je doet het of je doet het niet.
Maar de leukste momenten beleefde ik wanneer leerlingen
- sommigen ken ik niet eens -
voor me kwamen staan en vroegen: Mevrouw, wilt u van ons ook een foto maken?
Mijn hippe cameraatje kent een truc om
in volslagen donker zonder flits een mooi plaatje te produceren.
Voorwaarde is dat de fotograaf en haar object synchroon bewegingsloos zijn.
Leg dat maar eens uit als horen en zien je vergaat.
Wie gisteravond in die knetterherrie
een dame op leeftijd en een stel pubers op de dansvloer zag bevriezen
was dus getuige van een stukje communicatie op het hoogste niveau.
Ik heb er van genoten!!
Later dan ik van plan was vertrok ik naar huis.
In de auto ontdekte ik dat mijn mobiel nog in de aula moest liggen
(en dat was ook zo)
en zo vertrok ik zelfs nog later.
Thuiskomen was heerlijk.
Uren na thuiskomst dreunden de feestgeluiden nog door mijn hoofd, voelde ik me
hoogbejaard in mijn protesterende lijf.
En nog eens uren zal ik naar het scherm zitten turen
om voor de schoolsite de mooiste, leukste, grappigste plaatjes uit die
zevenhonderdnegen foto's te destilleren.
En al die tijd prijs ik me gelukkig met
deze baan, deze leerlingen en deze collega's.
In een veelbewogen week was een schoolfeest
wel het laatste waar mijn hoofd naar stond,
eerlijk is eerlijk.
Maar nu….
heb ik al bijna zin in het volgende feest.
Mark, mag ik dan weer foto's maken??
Abonneren op:
Posts (Atom)