DigiNeel blogt

donderdag 12 december 2013

Met de slappe lach bij de kapper (29 okt 2010)

Jarenlang knipte mijn zus mijn haar wanneer dat nodig was. Ik had een flinke pruik van lang haar, waar af en toe een stukje af moest. Voor haar kappersexamen ging ik mee als vlechtmodel: zoals vooraf beloofd had ik het ontzettend lang laten worden. Keurend liepen de examinatoren om de modellen heen, duwden voorzichtig tegen de haarcreaties en vertaalden dat in een cijfer. Onvergetelijk grappig.   En iedereen was geslaagd.

Toen Lita en ik elkaar minder vaak zagen moest ik op zoek naar een “echte” kapper. Zolang mijn haar op mijn schouders viel kon er weinig misgaan. Toen mijn kapsel echter korter werd had ik een probleem. Mijn haardos valt makkelijk maar knipt moeilijk.  Vind daar maar 'es een kapper voor.

Ooit liet ik mijn buurvrouw, kapster van professie, mijn haar in model knippen. Ik had nog een week of wat voor de bevalling van nummer drie en alle reden om gauw klaar te zijn. En zij misschien ook wel. In haar sfeervolle keuken zette ze opgewekt de schaar in mijn bos. Na een tijdje viel het me op dat ze wel erg stil werd. Buurvrouw stamelde “ Het is wel heel erg dik haar….” Bij het afscheid kreunde ze dat het resultaat mislukt was, ik mocht haar er niets voor betalen. Ik wimpelde haar paniek weg: “Ah joh, ik heb zulk makkelijk haar! Na een week zie je er niks meer van” en hield er een paar heel aparte foto’s van mijn kraambed aan over: boven mijn ogen prijkte een soort scheerkwast.   

Vandaag was het weer kniptijd. Op de afgesproken tijd meldde ik me bij Karin, mijn vaste kapster. Behalve knippen kan ze ook gezellig een praatje maken, in haar vak een professionele kunst. En ik kan er ook wat van, voor ons vliegt de tijd bij iedere knipbeurt. 

Of ik de laatste tijd nog iets leuks gedaan had, vroeg ze me. Ik vertelde van ons weekendje Praag. “Was het leuk?” vroeg Karin. Ik rolde met mijn ogen naar haar spiegelbeeld, want het antwoord dat ik gaf kon ze onmogelijk verstaan: het haar van mijn buurvrouw werd vanaf dat moment met de bijbehorende decibellen geföhnd - einde van ons praatje.

 “Knik maar ja, als het leuk was” hielp Karin me een handje en dat deed ik met overtuiging. Daar hing haar schaar werkeloos in de lucht op de plaats waar zojuist mijn haar nog was.….  Hikkend schoten we samen in een hopeloze slappe lachbui. Neem van mij aan, dat is echt vreselijk bij de kapper. Naar jezelf kijken als je lacht is al niks, maar twee vrouwen met de slappe lach voor de spiegel - dat is spectaculair drama!!  

Terwijl we allebei de tranen uit onze ogen veegden probeerde Karin weer aan het knippen te gaan, maar het was volledig foute boel met ons. Zodra ik haar betraande oogjes voorzichtig achter mijn hoofd vandaan zag komen kreeg ik het weer benauwd en liepen ook mij de tranen over de wangen, schudden m’n schouders er een eigen leven op los: we konden eenvoudig niet meer stoppen. Omzichtig gluurden collega’s en medecliënten naar ons – en ja, dat hielp ons uiteindelijk wel weer in ons fatsoen.   

Het is natuurlijk helemaal goedgekomen, mijn haar zit weer feestelijk, ik kan er weer even tegenaan. Grijnzend namen we afscheid.

 Bij onze kapper blijf je lachen, waar vind je dat nog?  

woensdag 4 december 2013

Pieten op het Zorgplein

Vandaag was de uitvoering van de jaarlijkse examenopdracht voor de leerlingen BBL:
organiseer het Sinterklaasfeest voor de kinderen van het personeel, een gezellig uur vol afwisselende Sint-activiteiten. Bedenk en koop voor alle (32!!!) aangemelde kinderen een passend cadeautje.

Veertien meiden zetten hun beste beentje voor. Blij verrast waren de docenten en leerlingen met de Zwarte-Pieten-primeur van twee kersverse oud-leerlingen. In juni ontvingen die hun diploma en nu draaiden ze mee als profs in de Zorgplein-crew!!

Hard werken, spannend tot het einde, volhouden met 200% inzet, opruimen tot het klaar is en dan nu: moe en voldaan terugkijken.

De interactieve en hippe Piet-en-Sinterklaasmove werd vooraf nog even flink geoefend maar het resultaat was geweldig -> klik HIER