DigiNeel blogt

maandag 8 mei 2017

"Ik ben tegenwoordig heel goed want ik begrijp ineens alles, mam!"

Onze jongste ging naar het vmbo.

Op de fiets,
vijftien kilometer heen en weer terug
door de polder.

Na een week of zes in de brugklas
had ze haar conclusie getrokken:

Ik ben tegenwoordig heel goed want ik begrijp ineens alles, mam!

U had het zeker wel verwacht,

vroeg de meester van groep 8 tegen het einde van het schooljaar.

Nu had ik niets verwacht,

ik was de onbevangen moeder
van een blij kind
dat zich door de basisschooljaren speelde.

Met het oog op een aanstaande verhuizing
was ze vroeg in groep 3 beland

en daardoor altijd de jongste van de klas.

Opgewekt, nieuwsgierig, bijdehand, creatief.

Ik had nog nooit een gedachte aan het vmbo besteed
die expliciet met haar in verband stond.

Wel heb ik me later
na die opmerking uit de titel

geschaamd omdat ik niet gemerkt had
dat ons zonneschijntje

op haar teentjes had moeten lopen.

Twee van onze kinderen begonnen op het gymnasium

en eentje "deed" havo.

Ik ga niet uitleggen wie welk diploma heeft gehaald

maar vanzelf ging dat allemaal niet,

ze hebben er allemaal
op hun eigen manier
hard voor gewerkt.

Op al mijn kinderen ben ik ontzettend trots,

ongeacht hun schooldiploma.

Alle vier werden ze een bevoegde leraar,

ieder op zijn of haar eigen manier.
De verschillen zijn groot en toch niet -

Ze zijn gewoon goed.

En zolang onze jongste daar geen melding van maakt

zal er geen kind in haar klas zijn dat denkt:

Oh onze juf heeft op het VMBO gezeten,

dat zie je zo.

Ik werk al zeventien jaar als docent in het VMBO

en heb daar nog nooit een dag spijt van gehad.

Natuurlijk moet je fit zijn
en tegen een stootje kunnen

want onze leerlingen zijn mondig, handig en supercreatief.

In de loop van de jaren
neem je van die eigenschappen vanzelf iets over

en dat is precies wat je nodig hebt

om een goede leraar te zijn.

Op al mijn leerlingen ben ik vroeg of laat trots,

en meestal niet een beetje.

Omdat ze iets doen wat ik niet verwacht,

iets bedenken wat ik nooit zou doen
of

omdat ze me recht-voor-mijn-raap zeggen
wat ze van me vinden:

vaak hebben ze gelijk,

soms klinkt het aardig en soms iets minder.

Wie ben je en wat doe je met je talenten,

daar gaat het om

bij leraar en leerling

op welk niveau ook
jong geleerd
levenslang

daar wil ik

als docent, als moeder of anderszins

graag
een bescheiden schakeltje in zijn.

Kom niet aan mijn VMBO

Ik hou er van.

maandag 1 mei 2017

Een droom kwam uit...

In één woord

onvergetelijk

maandag 3 april 2017

Stagebezoek en intrinsieke motivatie: docentgeluk(t)

Voor vanochtend staan drie stagebezoeken op mijn agenda.

Na het eerste bezoek zweef ik de deur van het bedrijf al uit, na het tweede en derde bezoek ben ik in de wolken.

Het is even zoeken, ik parkeer mijn auto voor de deur. De naam op de vlaggen herken ik van een reclame, dit is geen klein bedrijf. Bij de voordeur word ik door "mijn" leerling verwelkomd, hij begeleidt me naar een lichte spreekkamer. Of ik koffie wens, en zo ja, hoe ik die drink?

Een dame en een heer voegen zich bij ons, ik leg het stageformulier alvast op tafel en vraag nieuwsgierig aan onze stagiair, die ik in dit verslag Marco zal noemen:

"Vertel me eens, waar ben ik nu beland? Wat is dit voor een bedrijf?"

In de volgende zeven minuten rolt het gehele bedrijf in volzinnen uit de mond van Marco: in de afgelopen week heeft hij kennelijk een duidelijk overzicht aangeboden gekregen en dit alles goed opgeslagen. De mond van zijn buurman zakt ietsje open, ik merk trots op dat er dus een spons in zijn bedrijf rondloopt die alles opneemt. "Ik heb het in de gaten, ja.", grinnikt hij.

Vanaf september heb ik mijn best gedaan om het sectorvak zo goed en zo kwaad als het ging uit de doeken te doen maar in de afgelopen stageweek is het wonder gebeurd: de intrinsieke motivatie is ontkiemd.

Drie volwassenen beluisteren met ontroering hoe Marco elke ochtend om 6 uur voor zijn plezier zijn bed uit komt en hoe hij de opdrachten en verplichte verslaglegging al daadkrachtig ter hand heeft genomen. De mensen van het stagebedrijf zijn tevreden over zijn inzet, ijver en uitvoering, Marco incasseert de pluimen met een verlegen glimlach.

Eerder dit schooljaar luidde een opdracht dat een bedrijf onderzocht moest worden op specifieke commerciële kenmerken. Marco en zijn maat togen naar de warme bakker en kwamen terug met informatie waaraan, volgens de docent en tot hun ergernis, nogal wat mankeerde. Vandaag zie ik begrip, alsof de bliksem inslaat, als ik die opdracht met een grapje in Marco's herinnering breng: nee, natuurlijk gaat hij vanaf nu nooit meer naar de bakker voor een opdracht! Hij heeft zijn intrede gedaan in de sector Economie & Ondernemen, zijn motivatie is vanaf nu intrinsiek geworteld.
Deze stage betekent de omslag in zijn leren.

Zoals gezegd, ook het tweede en het derde stagebezoek verlopen inspirerend - voor zowel leerling als docent. De complimenten van de stagebegeleiders zijn gemeend, de leerlingen dankbaar en trots, de juf niet minder: deze dag krijgt een fraai gouden randje.

Het belang van praktijk/stage-ervaring als toevoeging aan de gesimuleerde werkplek van het sectorvak is onmiskenbaar. Hoe meer hoe liever wat mij betreft.
De context telt!