Onlangs verkreeg ik een mooie lens waarmee ik,
zo werd me beloofd,
de zwaluwjongen zou kunnen vastleggen wanneer ze door de ouders
gevoerd werden
gevoerd werden
Dat leek me prachtig,
ik verheugde me er enorm op
Of ik deze vrijdagochtend tijd had?, vroeg mijn gids in dezen
Nu is sinds kort vrijdag de oppasdag
dus nee, ik ben verhinderd
Per App beschreef mijn gids waar in de polder ik
deze week
de jongen zou kunnen bespieden
de jongen zou kunnen bespieden
en vastleggen
In de spijtige wetenschap
dat ik deze dagen de polder niet in zal gaan
kon ik wel juichen
toen ik op het Zeeuwse buurdak
deze vier jonge zwaluwen ontwaarde
toen ik op het Zeeuwse buurdak
deze vier jonge zwaluwen ontwaarde
Ik had alles bij me om ze vast te kunnen leggen,
het Appje met tips onder handbereik
en zie daar....
een half uurtje geluk
De regen joeg me naar binnen
Ik probeer nu ik terugkijk te doorgronden
wat me vanmiddag opviel:
ik heb steeds scherpgesteld
op het tweede jong van links
op het tweede jong van links
- dat diertje heeft niet één keer iets aangeboden gekregen
Zou hij ondeugend geweest zijn?
Zijn maaltje vloog hem voorbij
Toch, nu, op de foto zie ik
zijn moeder landen op zijn snavel,
gelukkig maar
Mijn hart stal hij, die kleine vogel,
op het moment dat hij daar
op de rand van het dak even losjes
achter zijn oor krabde.
Ik doe het hem niet na
Kijk dan:
mijn eerste serie,
niet volmaakt
maar wel
een fantastische ervaring!
