Oom Jaap-Willem is jarig. Reden voor een feestje zou je
zeggen. Koen van vijf kan vandaag helaas niet op bezoek
komen. Mama en Papa kijken examens na.
En
er is nog meer. Oma studeert, Opa moet werken, tante Esther heeft twee verstandskiezen
minder. Tante Jorien heeft haar projectweek op school en loopt op haar
tandvlees. We hebben allemaal wat, zeg maar.
Het is daarom een verrassing voor Koen dat hij met Aart en Tessa, ja zelfs met Papa en Mama bij Oma en Opa mag komen eten, dat zijn jarige oom mee eet en - zoals Koen aan tafel nadrukkelijk opmerkt - dat het
nog lekker is ook!
Oma heeft het slim aangepakt. Iedereen zit
krap in zijn tijd; pasta en sla kun je snel en lekker klaarmaken. Twee
varianten op tafel en iedereen smult. Alles op tijd de oven in, tafel dekken,
klaar!
Koen en Aart zijn tijdig present. In afwachting van het feestvarken verkleden ze zich als ridder, Koen mag het zwaard en Aart het schild, eerlijk
delen. De goudkleurige blouse van overgrootoma Iris komt altijd weer van pas,
wie had er twintig jaar geleden een riddercape in durven zien. We hangen de slingers in de
voortuin, Koen en Aart tekenen een speurtocht met stoepkrijt met pijlen, zo kan
oom Jaap precies zien waar hij moet zijn. Hier is het feest!
Daar komt de jarige. Hij volgt met zijn brommer
de pijlen tot bij de voordeur. De jongetjes dansen uitgelaten om hem heen. Oma houdt de klok in de gaten, alles klopt, we kunnen meteen aan tafel! Jammer dat Pieter en Elise dit
moeten missen, en och die arme Esther, speciaal voor haar eten we geen (nee,
dat zeg ik niet).
Ook in petit comité is het natuurlijk gezellig. Inclusief het
toetje en het Bijbelverhaal is de integrale maaltijd keurig binnen de tijd gepasseerd.
Oma Nely geniet, wat een voorrecht als je kroost even aanschuift en
het voelt als “thuis”.
Tessa is ons kroonjuweel, als ze naar je lacht
kan je dag niet meer stuk.
En ze lacht!
Naar mij, naar oom Jaap – zij het na enig aarzelen maar als hij zijn bril laat
wiebelen kan ze daar wel de lol van zien – naar iedereen op zijn tijd, maar het allermeeste
naar haar Papa. Tessaatje gaat van hand tot hand, wat is ze zacht, oh, nu moet ze even
drinken, dan een boertje laten, nog even knuffelen met dat pluizenbolletje….
En het is alweer voorbij. De jongetjes
ruimen met veel geraas hun speelgoed weer op, de afwas is tot acceptabele
proporties teruggebracht, we zwaaien eerst Jaap en dan de Kapteintjes uit. De slingers naar binnen, party is over. Stil is het ineens. Wat een rust. Opa, Oma en
Jorien verklussen nog wat aan de rommel en dan treedt deel 2 van de avond in. De telefoon
gaat. Elske. Er is iets dat ik moet weten. En iemand
die daar wakker van ligt. Mijn kleinzoons kennende weet ik dat dit over Koen gaat.
Ik krijg een snikkende Koen aan de telefoon. Het spijt hem zo. Snik. Mijn knieën bibberen ervan, wat een verdriet, en moet ik daar de reddende troost in gaan bieden? Kennelijk wel. Koen heeft iets op te biechten waar we over twintig jaar
nog dubbel om liggen. In de loop van de tijd heeft zich in onze toiletruimte een leuke verzameling molletjes opgehoopt. Een krijgertje, en nog
een, een royale oogst op een rommelmarkt, ooit nog eens eentje gekocht….
En daar is het gebeurd. Tijdens het
toiletbezoek van Koen is er een molletje in de pot gevallen.
Koen kon er niet van slapen, nee meer dan dat, hij snikt van verdriet en spijt. Als beelddenker zie ik onmiddellijk dat beest
daar onderin die afvoer zitten. Oooooh, nee! Hoe lang is dat geleden en wie
zijn er in de …. Ik wil er niet aan denken. Met de telefoon loop ik al pratend
naar de plaats des onheils en speur de plank af. Wie mis ik?
Aan het piepkleine
lege stoeltje waar tot een uur geleden een molletje van een centimeter of drie
lag te zonnebaden zie ik dat ik me geen zorgen hoef te maken. Ik knuffel
Koen door de telefoon, spreek alle bemoedigende woorden die ik kan bedenken en
wens hem welterusten. Ga jij maar lekker slapen knul, lekker in je warme
holletje. Net als een…..
Onze molletjes doen het kennelijk goed bij de
fun facts over ons gezin. Ooit maakte iemand op een gespreksgroep een opmerking
over alle molletjes in ons toilet. Wanneer ze daar geweest was, wilde ik wel
weten? Ze kleurde tot achter haar oren. Niet, bekende ze, ze had het van horen
zeggen. Vanaf vandaag is het er eentje minder. Wie het wil zien komt maar
kijken.
