Gelukkig 2013

Oud en nieuw zit er op. 2012 is afgesloten, 2013 begonnen.

De feestdagen zijn voorbij. Buiten knalt nog wat verlaat vuurwerk door de avond.

Elske is nog niet bevallen, we hebben geen nieuwe verjaardag op een ongelukkige datum. Wel maakten we een valse start mee, dachten we even dat Elske er al aan moest geloven maar die bui dreef over, want de weeën bleken nep. Iedereen in gespannen af- en Elske nog altijd in ver-wachting. Lang zal het niet meer duren. 

Op Nieuwjaarsochtend stapten we thuis de deur uit om naar de kerk te gaan. “Hoe gaat het hier eigenlijk met de Nieuwjaarswensen?”, vroeg ik aan Arie. “Dat zullen we snel genoeg weten.”, grijnsde hij. En we stapten in de auto - want het goot bakken van de hemel. Nee, geen snijdende winter dit jaar. Aan de bomen hangen de katjes alweer te bloeien, de geparkeerde auto’s eronder bestuivend met hun meel. De blaadjes van de treurwilgen zijn er nog maar een paar dagen af, eigenlijk is het nauwelijks herfst geweest en de lente zit al in de lucht. Zodra de groene puntjes van de treurwilgen zich straks laten zien wijs ik Koen (van vijf) op de feestelijk zwieberende takken: “Kijk eens, daar zijn ze weer, die slingertjes aan de boom. Je kunt wel zien dat het voorjaar wordt!” Ik kan bijna niet wachten.

In de kerk bleek het gezellig druk. Nieuwjaarswensen gingen over en weer. Een beetje onwennig voelde ik me ik toch wel. Hoe zou het nu in de Ontmoetingskerk zijn? Veertien Nieuwjaarsdiensten hebben we daar met elkaar beleefd, die ben je niet zomaar vergeten. Die bizarre slinger van mensen die zich al wensend van kerk naar zaal verplaatste om daar tenslotte met een kopje koffie neer te strijken: zo gaat het hier in de Bethelkerk niet. We beginnen gewoon bij de voordeur, aan de statafels, in de gang, en we houden allemaal goed in de gaten of we niemand zijn vergeten. Net zo gezellig, stel ik vast, alleen anders.

Een nieuw jaar ligt voor – en een bewogen jaar achter ons. Wat is er (weer!) veel gebeurd. Dat geldt vanzelfsprekend niet alleen ons gezin. Tijdens de korte kerkdienst op Nieuwjaarsochtend hoorden we spreken over de tijd tussen Schepping  en Herschepping. Leven tussen “Er zij Licht” en “Zie, ik maak alle dingen nieuw”. Het oude gaat voorbij, het nieuwe komt. Ik kan er zo naar uitzien.

En nu lees en overweeg ik de nieuwsberichten van de afgelopen twee dagen. We spreken dus van een rustige jaarwisseling. En het komt door de regen, begrijp ik. Nederland heeft zeventig miljoen euro aan vuurwerk besteed. Daarnaast komt het fraaie bedrag van twaalf miljoen voor Serious Request ietwat schameltjes op me over. Wat nou goede doelen? Let’s hear it for the baby’s, hoe durf je het nog hardop te zeggen? De ene week een enveloppe met een weliswaar leuk bedrag door een glazen brievenbus mikken en de andere week het vijfdubbele in de gietende regen verknallen? De vernielingen ten gevolge van vuurwerk kosten ons een lieve duit. Het meest beschamend vind ik de omgang met de hulpverleners. Slaan, schoppen, hinderen van politie, brandweer of ambulancepersoneel; hen bekogelen met flessen en vuurwerk, dat bedenk je toch niet. Grote woorden over de wapenwetgeving in Amerika, we kunnen het zo mooi zeggen. Maar de snoeiharde werkelijkheid is dat we geen haar beter zijn gebleken. Hoe kan het bestaan dat op 9 december maar liefst 12.000 mensen een stille tocht liepen voor de onbenoembare dood van een grensrechter en dat drie weken later een 21-jarig mensenleven ten einde komt nadat een reanimatie door omstanders verhinderd is? Ik kan er geen zin in ontdekken, heb er geen woorden voor. Ik weet het niet meer. Nederland, waar ben je mee bezig?

En intussen gaat alles gewoon door. Links en rechts ontving ik vandaag hartelijke nieuwjaarswensen. Nu wens ik altijd iedereen het hele jaar door het beste – dus ook vandaag. Als ik dat in die bewoording uitspreek ontmoet ik onbegrip, merk ik. Lichte ergernis, schijnt het.

Hoe kan dat nou? Het kan toch niet waar zijn dat die speciale wens voortdurend uitgesproken MOET worden willen je goedbedoelde intenties serieus genomen worden? Aanstaande maandag begint onze school weer. De grote knuffelactie, je kunt er maar beter de grap van zien met inbegrip van  bovengenoemde gedachte. Er gebeurt tenminste iets. Mooi toch! 

Afijn, 2013 –  we zijn al begonnen. Ik hoop dus weer grootmoeder te worden. Een geboortebericht op korte termijn, waarvan ik hoop en bid dat alles eromheen voorspoedig zal verlopen. Daarnaast ligt er een gigantische berg werk op me te wachten want in september moet ik klaar zijn met mijn Master. Frappant toch – welgeteld negen maanden scheiden me van dat schijnbaar onbereikbare eindpunt. De klus die ik ga klaren laat zich op voorhand al treffend omschrijven als een zware bevalling. Wat ik me nog herinner uit de tijd dat bevallingen mijn dagelijks werk invulden: de hele familie is er bij betrokken, het huis staat op zijn kop maar er is er maar één die het zware werk opknapt. Zo kijk ik er tegenaan. Er tegenop ook. Ik kan wel wat supporters gebruiken, zeg maar.

Maar dan, tenslotte:  eind goed al goed. Zo zal het hopelijk zijn. 

Want als het kindje binnenkomt juicht heel het huisgezin.

En daar kan ik bijna niet op wachten. In de beide betekenissen.

Heer, Die alle tijden kent,

hoewel U steeds dezelfde bent,

wilt U ons daag’lijks leiden.

Heer, Die de eeuwigheid omspant,

neem ons toch mee aan Uwe hand,

leid ons door alle tijden

Met Koen en Aart naar de Kerstmarkt

Dordrecht is al dagen in kerststemming. Dacht ik hier gistermiddag nog even tussendoor te fietsen, vrijwel alles bleek al afgezet. Tentjes, hekken, felgejaste mannen, stroomkabels: er was ondanks de gietende regen geen doorkomen aan. Kleddernat en verkleumd baande ik me een weg door de mensen, onderlangs het miniaturige reuzenradje. Mijn onvermijdelijke associatie een koude kermis. 

Maar nu is het zaterdagmiddag geworden, het is droog en we gaan er voor. De Kerstmarkt.

Elske is met Koen en Aart  vanuit Papendrecht overgestoken en ik deed hetzelfde vanuit Zwijndrecht. Zoals duizenden dit weekend, gratis met de Waterbus. We treffen elkaar in de Wijnstraat, daar valt nog aardig te fietsen en dat kan Elske met haar vergevorderde zwangerschap wel gebruiken. In de binnenstad is het zaak zo snel mogelijk van onze rijwielen af te komen, we zetten ze ergens op slot en gaan aan de wandel. Ieder met een jongetje aan de hand.

Het schemert al, overal zijn lichtjes. Alles in kerstsfeer, leuk voor de jongetjes, denk ik. “Wat gaan we hier doen?”, vraagt Koen. Doen? Daar heb ik nog niet over nagedacht, hier met de mannetjes te mogen rondlopen vind ik al genoeg eigenlijk. Koen niet. Nog eens stelt hij me de vraag, iets nadrukkelijker. Waarom zijn we hier? Het eerste dat in me op komt rolt meteen uit mijn mond. Ik zie Elske fronsen. “We gaan een lichtjesmuts voor jullie kopen.” Zo gezegd zo gedaan. Het duurt even voor we de juiste kraam vinden. We doen vlot zaken. Allebei een muts.  Koen kiest rode kerstboompjes en Aart groene rendiertjes. Lichtjes aan, muts op. Oh, die van Aart doet het nu al niet meer. De verkoopster probeert hem nog op te lappen maar er is geen redden aan: het licht is uit en blijft uit. Aart krijgt een nieuwe muts. Koen denkt nog even dat Oma ook met verlichting gaat op lopen. Als het moet dan moet het, maar gelukkig heeft hij meer aandacht voor zijn muts dan voor Oma-zonder, ik kom mooi weg. Knipperend loopt Koen naast me.

Nu zoeken we een soort postkantoor, want oma moet een DVD opsturen. We vinden een winkel met een postagentschap en ze verkopen er ook enveloppen, dat komt mooi uit. Helaas, de winkel blijkt open maar het postgedeelte al dicht. En oma niet gek. Volgens het bord op de voordeur heeft ze nog vijf minuten. “Kan ik hier dan wel een enveloppe kopen?” 

De verkoopster aarzelt, is ze niet duidelijk genoeg geweest? Ze wijst me waar de enveloppen liggen. “Past de DVD hier in?” Ik wurm en wurm, het gaat maar net. De verkoopster geeft haar zwijgend verzet op, neemt de enveloppe van me over en plop, de DVD zit er in. Ik betaal de enveloppe en de postzegels en mik mijn post in de wachtende zak. Wat nou gesloten! En ik maak met mijn iPad een prachtplaatje van mijn kerstmutsmannetjes voor de spiegel boven de tijdschriften. Over twintig jaar weet ik dit nog.

We wandelen verder. Niet te snel voor Elske, en al zouden we dat willen, het is zo druk, opschieten kunnen we niet. De  ganse binnenstad blijkt volgestouwd met kramen en tentjes, van alles is er te koop, eten en drinken te kust en te keur. Narigheid wereldwijd maar hier is het gezellig. Jingle bells alom. Inmiddels is het donker geworden en oogt de stad volkomen verlicht. “Waar is de stal?”, wil Koen weten. “En kun je daar iets eten?” De stal is bij de grote kerk en ja, je kunt iets eten. Hier of daar, net wat je wilt. Het wordt een broodje hamburger. Twee knipperende kaboutermutsen in het donker, ik ben ontroerd. We zakken even neer op een soort bankje bij een muziektent. Allebei met een jongetje op schoot. Wat een leuk optreden. Vijf roodgehandschoende meiden swingen de pan uit. Els en ik genieten en de jongetjes ook. Het schijnt dat ook de baby geniet want hij trapt volop, zegt zijn aanstaande moeder. Voor onze neus verschijnt pardoes een fotograaf, en we staan op de kiek. De man knikt ons vriendelijk toe en verdwijnt in het donker. Snert. Ik wil die foto!

Bij de grote kerk bevindt zich de “Levende kerststal”, omgeven door een onwerkelijk verlicht kerstbomenwoud. Om bij de stal te komen moeten we eerst een stevig koor zien te passeren. Ze zingen op seniorentempo de kerststerren van de hemel. Dennengeur omringt ons, we banen ons met onze kerstkaboutertjes een weg door de tientallen lichtjesbomen. Kijk, daar is de stal. Maria en Jozef hangen landerig onderuit in hun stoelen, we kunnen hiervandaan niet in de kribbe kijken. Hoe echt is “levend”? Aan vee in ieder geval geen gebrek. Een kameel, een ezel, een os, schapen, ganzen, kippen, een lama. Koen en ik zien nog net hoe de os een schaap op zijn horens neemt en het beest naar een paar meter verderop lanceert. Het schaap komt op zijn pootjes terecht en lijkt niet echt van streek, Koen denkt dat het een act is. Leven genoeg in deze stal. Maria heeft het zo te zien een beetje gehad, ze gaat een praatje maken met een stel kerstmannen aan het hek. Ze is al naar de kapper geweest voor de Kerst, een blond kort koppie, het staat haar lief - is dit Maria eigenlijk wel?

Mensen drommen om de stal, wat is het ook hier druk, zeg. We manoeuvreren Koen en Aart behoedzaam naar voren, ze drukken hun knipperlichthoofdjes tegen het hek – door een spleet kunnen ze nog aardig wat zien. Liever werden ze opgetild maar daarvoor hebben wij allebei de kracht niet meer. Elske staat pal naast me. Ze zucht een beetje. Ze moet bekaf zijn, klagen doet ze niet. Ik vermoed dat de baby haar weer eens lekker trapt. Zal ik Maria vragen of we haar stoel even….? In een flits zie ik een kindje in die kribbe, denk ik aan gebroken vliezen. Ik bijt zowat mijn tong af - ik zeg niks. Maar dat lege kribje en die hippe Maria zetten mijn fantasie in lichterlaaie. Mocht ik hier oma worden, dat zou wat zijn! Dan was Els mooi voor de feestdagen overal vanaf, en ik weet waar ik het over heb want morgen is onze Pieter jarig. En zijn pa is dominee dus reken dat ik blij was dat hij ruim voor de kerstdagen geboren werd. Ga je mee, Els? vraag ik. Wegwezen hier. Je weet maar nooit.

  

We gaan zoetjesaan op zoek naar onze fietsen. Of Koen mag logeren, fluister ik Elske in? Ja dat mag, maar hij loopt hier in zijn trainingspak, niet echt “zondagse” kleding, en morgenochtend gaan we naar de kerk. Dat lossen we op: veel winkels zijn vanavond open. De jongetjes passen braaf een broekje en een trui en vervolgens vertellen we Koen dat hij zo kan gaan logeren. Dat is slim van jullie, prijst hij ons. Ik groei. Het mutsenlicht van de rendieren valt uit, de boompjes knipperen dapper door tot ze thuis zijn. Koen verbijt zijn verdriet hierover want hij mag met oma mee. Achterop de elektrische fiets. Elske ook blij want aan buik en Aart heeft ze al meer dan voldoende ballast. Zo kan ze wel thuiskomen. We zwaaien Aart en zijn mama uit en ik trap ons naar de Zwijndrechtse waterbus. Achter mijn rug het geklessebes van Koen. Wat een geluk!

O ja, en de fotograaf! Ik ontwaarde hem een kwartiertje later met zijn camera ergens hoog op een bordes. Zijn opdrachtgever verzorgt de promotie voor volgend jaar. Zo lang wil ik niet wachten. Hij gaf me zijn kaartje, ik heb hem gemaild en netjes voor de foto betaald. 

Is het geen juweeltje? 

Vol verwachting samen uitzien naar kerst... en ook naar een kindje, broertje, zusje, kleinkind. Onvergetelijk moment!

Update: klantenbinding Center Parcs

Vandaag ben ik benaderd door Guest Relations van Center Parcs.

Het bleek dat ik mijn gegevens nog niet gewijzigd had waardoor eerder telefonisch contact maken niet gelukt was. Waarna ik nog een keer mocht uitleggen wat me nu precies zo dwars had gezeten dat ik met mijn ontevredenheid in de openbaarheid was gekomen. De kromme aanbieding, de moeizame communicatie en de reactie waar ik niet blij van werd.

Uiteindelijk werden de vriendelijke dame van Guest Relations en ik het natuurlijk wel eens. Zij kan er niets meer aan veranderen en ik accepteer dat sommige dingen niet te veranderen zijn.

Voordat wij met vriendelijke groeten afscheid van elkaar namen beloofde zij ons nog een attentie in de vorm van een boodschappenpakketje bij aankomst in ons vakantiehuis. Ik op mijn beurt zegde toe dat ik over dit alles een positief bericht m.b.t. de klantenservice van Center Parcs de wereld in zal sturen.

Waarvan akte.

Eind goed al goed.

Ik heb nu al zin in onze vakantie. 

We gaan met z'n allen naar Center Parcs Port Zélande. Net als vorig jaar. 

En de koffie staat klaar!!

Waar ging het ook alweer over?

 Sent: dinsdag 30 oktober 2012 14:19

Subject: klacht over communicatie

Geachte mevrouw,

Via de website probeerde ik op 16 oktober een aantal keren XXX te mailen, maar telkens als ik het bericht verstuurde kreeg ik een storing gemeld.

Dat valt uiteraard niemand aan te rekenen maar bemoeilijkt wel de communicatie.

Op een eenregelige mail die ik vervolgens stuurde (die poging slaagde opmerkelijk genoeg wel) over de storing ontving ik geen reactie.

Vervolgens probeerde ik het via Twitter.

Het duurde een paar dagen maar op 24 oktober kreeg ik eindelijk contact, met als resultaat dat een behulpzame onbekende mij vandaag uw mailadres aanreikte.

Inmiddels vraag ik mij natuurlijk ook af of mijn bericht nu echt al die tijd en moeite waard was.

Echter als trouwe klant wil ik gehoord worden. Dat bleek per mail onmogelijk. Ook dat wilde ik voor u zichtbaar maken.

Ik besef dat ik had kunnen telefoneren, echter was daarvoor niet in de gelegenheid.

Ter zake: het bericht dat ik wilde sturen was het volgende:

Geachte mevrouw, mijnheer,

Vorige week ontving ik van u per post drie uitzonderlijke aanbiedingen.

Unieke kortingen bij het boeken voor de komende 3 schoolvakanties, met voor ons een totale korting van 35%.

Op 3 september boekte ik voor het derde achtereenvolgende jaar een midweek XXX in de XXX-vakantie, met een vroegboekkorting van 15%.

Van ons gezin van 9 volwassenen (en 2 kinderen) zijn er 6 werkzaam in het onderwijs en gebonden aan de schoolvakanties, vandaar dat we tijdig reserveren.

Voor een bedrag dat we niet iedere vakantie uitgeven hebben wij een superfamilieweek en dat mag iedereen weten.

Maar toen viel de uitzonderlijke aanbieding op de mat.

Voor mijn gevoel word ik nu gestraft voor het vroegboeken. 35% of 15% vroegboekkorting dat scheelt nogal wat op ons totale bedrag!

Daarnaast vind ik het niet chique dat ik door u met klantnummer en al geattendeerd word op een voordeel dat ik misloop, terwijl onze boeking in uw systeem toch bekend is. Daar kunt u volgens mij rekening mee houden: stuur ons dan die aanbieding niet of maak hem voor ons alsnog aantrekkelijk. Maak ergens zichtbaar dat u ons “kent”.

Met vriendelijke groet,

Nely Mol-Griffioen

P.S. Wanneer ik als XXX Friend ben ingelogd moet ik vervolgens alsnog al mijn gegevens invullen voor het versturen van een mail.

Dat is omslachtig, en als het bericht dan niet verstuurd blijkt te worden zeer irritant, want ik kan opnieuw beginnen.

Dan komt de vraag in me op wat onze XXX Vriendschap eigenlijk waard is….

Ik ben benieuwd naar uw reactie.

Met vriendelijke groet,

Nely M.G.

Klantnummer prrtprrtprrt

Huidig boekingsnummer lalala

Let op:

Op 16 november kreeg ik het volgende antwoord.....

Geachte mevrouw M.-G.,

Graag reageren wij op uw e-mail die wij op 31 oktober jl. mochten ontvangen.

We willen u bij deze nog danken voor de moeite, welke u genomen heeft, ons het één en ander kenbaar te maken.

U geeft aan dat u, meer dan een maand, na het maken van de boeking een aanbieding van ons heeft ontvangen waardoor u recht zou hebben op 35% korting.

Helaas toen u de boeking had gemaakt werd er maar een vroegboekkorting verrekend van 15%. Bij het controleren van de aanbieding moeten wij u meedelen dat deze niet geldig was op reeds gemaakte boekingen.

Tevens kunnen wij u meedelen dat door een andere afdeling een selectie wordt gemaakt van gasten die al dan niet de korting zullen ontvangen. Helaas is deze afdeling niet altijd op de hoogte of er reeds een boeking werd gemaakt voor de periode dat ook de kortingen geldig zijn.

Uiteraard begrijpen wij dat u zich hierdoor enigszins benadeeld voelt maar helaas kunnen wij hierin niets voor u betekenen.

Vertrouwende u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Met vriendelijke groet, cordialement, with kind regards,

Tralala

Guest Relations - Head Office

XXX - let's get closer

Een bijzondere dienst in de Ontmoetingskerk

Krap een half jaar na ons vertrek uit Nieuw-Lekkerland zijn we vandaag voor het eerst “echt” terug. Arie mag vanochtend de dienst, aangepast voor mensen met een verstandelijke beperking, leiden. Bijzondere gasten zijn de leden van het Singelkoor uit Dordrecht.

Om vervoersredenen (sommigen van de gasten zijn voor dag en dauw al op pad) begint de dienst aan half uur later dan anders. Niet iedereen heeft dat kennelijk in de gaten gehad, want als wij ruim voor tijd aankomen is het al gezellig druk in de hal. Er is koffie voor de vroegkomers, waar vind je dat, je zou er elke week eerder voor opstaan.

De dienst is in alle opzichten bijzonder. Om te beginnen voor de gasten van de doelgroep met hun familie. En voor de doopouders, twee zussen met hun gezinnen, hoe vaak maak je dat mee? Voor Arie, omdat hij nu als gastpredikant doopt en weer op de preekstoel staat die veertien jaar lang de “zijne” was. Voor mij, omdat ik niet even tussendoor naar huis kan lopen om nog iets (of iemand!) op de te halen. Voor onze voormalige gemeenteleden, die ons hartelijk begroeten en allemaal willen weten of we al een beetje gewend zijn (en het antwoord is ja!). Kortom wellicht voor ons allemaal.

Direct bij binnenkomst zie ik al een bekende in het Singelkoor. Corinne, die sinds een paar jaar op De Lage Waard gastlessen over het Down Syndroom verzorgt, heeft mij ook al gezien. Dat is gezellig binnenkomen, we zwaaien en schudden handen. En zingen dat ze kan!

In een dienst als deze heeft de visuele invulling van het bijbelverhaal een prominente rol. Vandaag gaat het over Zacharias, die bezoek krijgt van de engel Gabriel. Arie heeft ooit wierook meegebracht uit Egypte en dat fungeert heel toepasselijk als reukoffer. Voordat het zover is hebben enkele gemeenteleden al gealarmeerd in het rond zitten snuffelen. Brand??? Nee, koster Kees heeft de kooltjes alvast aangestoken en dat riekt nogal. Gelukkig voor niemand reden om serieus alarm te slaan. En ook: helemaal echt, want zodra de wierook-korreltjes op de kooltjes vallen verspreidt zich een bijzondere geur door de kerk. Het koor zingt de sterren van de hemel en oogst na het laatste lied een welverdiend applaus. 

Na de dienst is er koffie voor iedereen. De doopouders worden gefeliciteerd en Arie en ik maken vele praatjes. Voor ons gevoel nog altijd te weinig, na afloop evalueren we wie we zoal gemist hebben. Dat zijn er heel wat, jammer. Eerder ervoeren we dit ook al, wanneer we van de ene pastorie naar de andere verkasten: de tijd dat we er thuis waren blijkt voorgoed voorbij en toch zijn we voor altijd met elkaar verbonden. 

Tevreden rijden we huiswaarts. En nog later genieten we na met de filmpjes die ik maakte uit de bank (hoorde ik nu zeggen dat Zacharias de naam van zijn zoon op zijn iPad schreef??) 

Voor wie het leuk vindt, hier zijn ze.

Hier is te zien hoe de hoogbejaarde Zacharias. jaren na zijn emeritaat, vertelt over het mooiste moment van zijn leven.

En hier komt de engel in beeld. Prachtig vertolkt door Maartje!!

Na de doop van Niek en Coen laten ds. Mol en Ellen nog even de dopelingen aan de koorleden zien. Een gezellig moment!